13-12-16

onverwacht

woorden die geruststellen

onverwacht

 

dankbaar

eenvoudig diep

dankbaar

 

'k wil de moed

opnieuw

vergroten.

 

Meer dan dat

voel ik niet,

moed hervinden is al heel wat

nu.

 

© Myrthe 2016

13:15 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-11-16

woorden

Ik kan geen woorden vinden

 

ze springen in mijn hoofd

vermengen zich met pijn

 

©Myrthe 2016

09:22 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-16

Ik klopte aan....

Ik klopte ....

voorzichtig

aan haar deurtje...

 

die eerste keer

voelde ik ...

 

De koude bries

in mijn gelaat

maar wees het toe

aan mijn gevoeligheid.

 

De oude angst,

en op mijn hoede...

 

Maar 'k hoorde haar woorden

en nam ze ernstig...

 

'k hield me eraan.

 

Maar de taal al is ze dezelfde

bleek niet dezelfde...

 

'k voelde het...

opnieuw...

na al die tijd...

mijn bestaan vloeide weg...

'k werd opnieuw een waardeloos subject

waarom bleef ik niet in mijn kracht 

én liet ik me mijn waarde als menselijk wezen

ontnemen?

 

Opnieuw knalde het deurtje vol in mijn 

gelaat,

de deurklink 

boorde zich

bijzonder pijnlijk

diep in mijn hart.

 

Toen sloot ik stilletjes

al mijn deuren.

 

en tranen vloeiden

net zo stil

 

het verlies nog schrijnender.

 

 

 

©Myrthe 2016

 

 

25-05-16

Moe

Wat zou ik pogen 

me nader te verklaren?

Het zou slechts het risico inhouden

op nog meer onbegrip

in de vorm van beredeneringen en verwijten.

Ik zou er eenvoudigweg nog moedelozer van worden.

Liever doe ik er het zwijgen toe.

Het zwijgen in me neemt toe.

De stilte ook.

 

Bescherming

tegen bitsige antwoorden van haar

van onredelijkheid

en gesnauw.

Weinig weerstand nog tegen houdingen

die neerkomen als gesels

op een steeds dunner wordende huid.

Op gedragingen die me het gevoel geven

ongewenst te zijn, hinderlijk, gehekeld.

Ik ben op.

 

Ik betaal er een prijs voor...

natuurlijk...

want ik zal degene die mijn hart telkens verwarmen

en waar het mijne nog veilig voor kan kloppen

niet zien...

 

In wraak en straffen

was ze altijd al zeer bedreven.

Ik vind het erg...

ook voor haar die zo alle warmte en liefde

op die manier van zich afslaat.

 

Zoveel in me doet pijn.

Het leven lijkt een immens web geworden.

Bij tijden kleef ik aan de draden vast

en lijkt het of ik me slechts kan behoeden

voor de aanval van de spin

door me muisstil te houden.

Alsof ik er niet ben.

 

©Myrthe 2016

 

 

08:34 Gepost door Myrthe in Moedeloos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-05-16

de glimpjes blijven zien

Het is zo belangrijk

om die kleine sprankeltjes licht

te blijven

opmerken

en je op te trekken

elke keer weer

aan wat fijn was,

vredevol was,

mooi was,

wat je deugd deed.

Ook al vervaagt het zo snel

het was er wel...!

 

©Myrthe 2016

 

10:35 Gepost door Myrthe in berusting, verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-05-16

Zij

Zij voelt

vrede

kwam tot rust

na drie flesjes alcoholisch vocht. Totaal 22°.

Zij was vandaag vredig bezig.

 

En toen kreeg ze een telefoontje van haar zoon... .

Eerst moe en verdrietig...... daarna het besef dat die vraag om hulp

haar meer in het leven hield, haar hield in het bestaan.

 

Het leven doofde

door alle negaties 

Haar voelen verdoofde.

Zo vaak wil ze dood.

Ze lieten haar ieder op hun manier vallen...

als een opgebruikt ding

als een misbaksel

een doem op hun bestaan

afgedaan

als mens

als die mam die hen zo liefhad

hen zo genegen was

 

Het leven is pijn.

En zoveel verdriet.

Al die pijn

en al dat verdriet

het uit het leven geduwd

en in haar zijn ontkend

ze voelt niet meer

bestaat niet.

 

Maar die oproep om hulp

 

Ze is zo moe

maar die vraag om hulp

 

laat haar voelen

jouw bestaan

is belangrijk voor mij

 

Zij is niet gelukkig

en weet niet het ooit nog te kunnen voelen

't geluk van ooit

het maakt haar niet uit

een doel

dat zij het wel zijn of worden

en kunnen blijven.

 

Haar leven.

Doet.

Er.

Niet. 

Meer.

Toe.

Al niet meer sinds.

Ook.

Zij.

Haar.

Vergooide.

 

Miskend.

Vermoord.

Afgewezen.

Haar levenslust.

Weggeroofd.

 

Het geeft niet langer.

Geen wrok.

Geen verdriet.

Alleen een oneindige gelatenheid.

 

Het is voorbij.

Voorgoed.

Gedood het wezen van ooit.

En haar geloof in oprechtheid

liefde en vertrouwen.

Voorgoed gedood

haar oneindige liefde voor ze, haar vertrouwen

en moed.

Ze deed in hun ogen

blijkbaar niets goed.

 

©Myrthe 2016

 

 

 

21:30 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

een stilte

Een stilte

in je hoofd

en in je hele wezen.

Je wil verwoorden

maar woorden zijn verdwenen

het denken is vervaagd.

De mist in brein en zijn

waarom trekt die niet op.

Je voelt je niet meer leven

en alles rondom je

daar kan je niet meer bij

slechts aanschouwen van het scherm

waarop alles verschijnt.

En anders dan toeschouwer in bios of op tv

lukt het je niet te voelen

beleven van het leven

waarvan jij deel uitmaakt. 

Je kan er niet meer bij

en voelt je niet meer in (dat) leven.

Je spreekt en slaapt en eet en drinkt,

je poetst en ordent en zwijgt en lacht,

je wandelt, stapt en loopt en zit,

je schrijft en speelt en werkt en leest

je kijkt en luistert, vergeet, 

maar voelt niet meer

dat je leeft

dat jij het bent

dat de ander het is

dat je kan houden van

een schaduw, niet eens

van al wat was.

 

©Myrthe2016

 

 

 

10:12 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-05-16

onbestaand

Ik denk te veel, denk ik, denken zij, denkt hij.

Maar de verwarring... ik denk... dat ik wil begrijpen wat er gebeurt. 

De vervaging. Dat gevoel elke keer weer niet meer te voelen bestaan.

Het maakt dat ik me bang voel, angstig, onzeker.

Niet van feiten maar van het troebele, de sfeer, het ongrijpbare

nachtmerrieachtige voelbare. 

Wat ik wil voelen, voel ik nog amper... dat is mezelf, het leven, ...

het bekende, het bestaan.

Alsof ik in een film zit, van dat soort dat ik absoluut niet wil zien.

Science fiction. 

 

Ik wil begrijpen wat er gebeurt.

En ik wil me vooral terug 'normaal' voelen, waaronder ik versta

'mezelf'... .

Niet die geest, niet die onwerkelijke massa, die troebele substantie.

 

Nu voel ik verdriet, 't gevoel te willen huilen...

omdat ik er min of meer in geslaagd ben onder woorden te brengen hoe het is, hoe ik me voel.

Want nog meer angst voelde ik... gisteren om te horen zeggen en later ook te lezen

hoe goed al dat nieuws toch was

en dat het toch heel fijn nieuws was...

en 's avonds las ik van een ander hoe blij die was voor mij

 met al dat geluk...

dat ik dat eigenste moment wel gevoeld heb

maar wat erna leek opgezwolgen door een immens monster van onwerkelijkheid.

Ik was er minder dan ooit.

En ik voelde me vreselijk... omdat ik niet eens van ver kon voelen

wat anderen me toestaken...

welk goed nieuws dat toch was

en hoe blij de ander was dat ik me weer gelukkig voelde.

 

Ik voelde geen goed nieuws en nog minder ook maar een fractie van een geluksgevoel.

En daardoor radeloosheid in me... pure radeloosheid. 

 

Het enige wat ik wist... is dat de dingen gebeurd waren en dat ik op dat moment blij voelde, overgelukkig... en erna ik uit elkaar viel, wegstroomde als vies water in een rioolput.

 

Nu zou ik willen gillen, schreeuwen om wat ik voel... dat ik wat graag wil beamen wat ze me toestaken (want zo voelt het)... ik kon er met de beste wil van de wereld niet meer inkomen, bijkomen, niet eens meer beseffen dat het werkelijk gebeurd was.

Alsof het nooit heeft plaatsgevonden... iets wat heuglijk nieuws was... 

iets wat we dat moment enorm blij had gemaakt.... 

 

Ik kon er niet meer bij.

En voelde me slecht... omdat ik het niet meer kon voelen

en dan was er ook angst, en misschien ook een gevoel van bedreiging

alsof ze me zeiden 'zo moet je het nu toch voelen'.

 

 

En omdat ik het niet kon, omdat wat was volkomen vervlogen was,

kwam er een soort druk, een 'terechtwijzing' die wellicht uit mezelf komt... alleen uit mezelf.

En angst.

 

Het lijkt zo sterk op destijds... die vrouw die me zei tijdens een andere depressie 'maar kijk nou eens naar jouw lieve kleintje, daar kan je toch niet anders dan gelukkig mee voelen'.

Vreselijk vond ik die uitspraak maar meer nog hoe ik dat zelf wist, want ik had het gevoeld... voor die depressie begon... ik had het intense geluk gevoeld... en nu kon ik er niet meer bij... hoe ik ook wou... weggedreven... vervaagd... ikzelf, het leven, het voelen... het werkelijke, bestaande.

Zelfs als ik mijn kleine kindje toen vastnam voelde ik haar niet.

 

Dit wat gisteren gezegd en later geschreven werd naar mij toe... voelt net zo... weten wat ik voelde, weten dàt ik kon voelen... en daarna in iets gevangen zitten, diffuus geworden, geen mens meer maar iets vervlogen, iets dat slechts bestaat uit mist, druppeltjes water, je kan er zo met je hand doorheen.

Ik zou willen schreeuwen... eruit willen... of gehoord worden... gezien... en niet net als toen in die film... de vrouw die achterna gezeten werd door een verkrachter en achter dikke glazen wanden mensen die een eind van haar verwijderd waren om hulp schreeuwde, gebaarde... maar die mensen meenden dat ze wuifde en ze wuifden haar lachend toe.

 

Zo voelt het. Zo voelde het gisteren.

Ik wil zo vaak vragen 'wat moet ik doen, zeg me wat ik moet doen om dit te laten ophouden'

maar bij tijden ben ik bang... dat ik dan... opnieuw word 'verwijderd'.

 

En toch ga ik het vragen. 'Wat moet ik doen'.

Iets tastbaar. Iets wat ik kan opschrijven.

Iets echt. Tips.

Raad.

Zodat de uit elkaar gevallen substantie, de weggevloeide mens

weer aan elkaar komt, bestaat. 

 

En om hier zeker geen misverstand te creëren, ik bedoel absoluut niet dat ik 

gelukkig moest blijven voelen... want zoiets kan niet... zou op de duur onhoudbaar zijn...

maar dit ook... . Het is noch gelukkig voelen, noch ongelukkig voelen, het is in feite niet eens 'niet voelen' maar vervlogen, verdwaasd, vervreemd, onwezenlijk, irreëel voelen.

 

Alsof ik bezig ben gek te worden.

En misschien is dat ook zo.

 

 

©Myrthe 2016

 

 

09:52 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-05-16

besef

Eén fijne dag beleven verandert daags en dagen nadien al langer in een nachtmerrie maar afgelopen week was het wel heel erg.

Misschien omdat het nog meer was dan een 'fijne' dag? Wat voelde ik me immens goed die dag, gelukkig, blij, verwonderd ook om al dat fijne, warme, verwelkomende. Zo'n verschil met wat er rondom me gebeurt, hoe mensen in mijn omgeving met me omgaan, al veel te lang. Het contrast is te groot. Het doet me figuurlijk naar adem happen. Ik ben het niet de baas, hoe langer hoe minder. 

Ik wil aan al die spot, kilheid, negaties, verwijten, gesnauw, onverschilligheid ... ontsnappen maar het lukt me niet. Ook hoe langer hoe minder.

Nochtans voel ik na deze week nog scherper de noodzaak me ertegen te beschermen. Alleen weet ik niet hoe.

Ik ben weer dat verstomde wezen geworden, murw geslagen door al die nare behandelingen, alsof ik uit een boksring kom, volledig K.O. geslagen en nog schoppen achterna ontvang, voortdurend schoppen achterna.

Geen spaander laten ze heel, geen spaander. Alsof ze alle wrok ook die ze naar anderen koesteren mijn richting uitspugen. Wat een haat, wat een venijn vaak. En dan die koude minachting. De smaad. De liefdeloosheid. Hardheid. 

Vandaar mijn verwondering, bijna schokkend... toen mensen die dag aardig waren, zoveel mensen aardig waren, lieten merken dat ze me mochten. Een schok gaf het, ja, een enorme schok. 

Mijn omgeving geeft me voortdurend signalen dat ze me liever kwijt zijn dan rijk, dat ik louter van belang ben als tijdvulling, als hulpmiddel, ten dienste van ze. Bij het minste foutje, zelfs niet eens een foutje schermen ze me figuurlijk dood. Bang om nog iets te zeggen, doen, vragen.... want niets, helemaal niets lijkt nog hun goedkeuring te kunnen wegdragen. In alles bij iedere ontmoeting moeten voelen dat al wie je bent, hoe je bent, slechts aanleiding geeft tot haat, nijd, woede, kilheid of spot... .? 

Beangstigend ook die stille, meer heimelijke veroordelingen die er op een keer vol verachting uitkomen... en waar ik me door de tijdspanne er tussen niet eens meer kan tegen verdedigen.

Ik ben zo moe van dit leven. Van dit leven met diegene die me zo duidelijk en vaak laten voelen dat ik in hun ogen niet deug, niets goed kan doen in hun ogen... en toch blijven ze aan me trekken... alsof ze me nodig hebben als spuugpaal, als boksbal, ... . Of me net als die andere... willen breken.

De dingen die me recht hielden, ook die houden ze nu meer en meer van me weg. 

Ik kan niet meer. Ben bang van ze. De eisen die ze hebben, de dwingende houding van ze... .

Het lijkt zo op vroeger. Stilaan blijft er niets meer van je over. Stilaan ben je een emotioneel wrak, een levende dode. Geen waarde meer als mens, als mam, ... . Net als toen. Je had het niet door... hoe het je meer en meer vergiftigd heeft... langzaam maar zeker.

Het goede gevoel dat je meende gewonnen te hebben... er is niets meer van over.

En die ene...  wat die je zei... je was te moe om nog helder te kunnen denken. Je nam het allemaal aan... , slikte het... nam alles op je.

Toch is er ook iets dat lijkt te veranderen... in de goede zin... iets dat me blij zou maken... als ik niet zo bang zou zijn geworden... voor ze... voor hoe vlug ze me weer de kop afhakken... zonder dat ik nog maar te weten mag komen waarom. 

Het is ze gelukt? Om je te doen geloven dat àlles, letterlijk alles jouw en alleen jouw schuld is. 

En de angst om ook dat positieve toe te laten? Wetende hoe wreed ze je kunnen straffen... en hoe lang... zonder dat je ook maar één kans kreeg om je te verdedigen.

Het kan je niet meer schelen. Je bent moe.

Er is iets uit je verdwenen... dat er ondanks zovele problemen... altijd was. Het is weg. Sinds die dag... de zoveelste slachting.

©Myrthe 2016 

03-11-15

ik gaf geen krimp

Waarom spreken mensen woorden die ze niet menen

iemand zei me, 'ik kom zo weer voor even'

'k stelde me al in dat niet te ernstig te nemen, er niet al te veel om te geven 

toch brak het me verder in stukken

't wilde zonder dat met mij vandaag al langs geen kanten lukken

ijdele woorden

't zijn dingen die me vermoorden

 

het kwetst me meer dan ik zeggen en/of

schrijven kan

was het zo moeilijk om ronduit te wezen

'k ben zulke situaties gaan vrezen.

 

de duisternis

verdiepte zich

 

wat gezegd werd

aardig wellicht...

maar dat andere was sterker 

en had in al die tijd

veel onheil gesticht

 

te ver heen

bleef ik dood

te murw

in ademnood

een aardige maar dat wat was ontkennende vraag

ik gaf

geen 

krimp.

verminkt.

 

 

Wat doe ik dingen die ik nooit eerder deed

maar 'k kan niet meer

immens leed

't doet allemaal zoveel zeer

 

 

en verdriet... het brak ergens uit

steeds meer

ogen vol tranen

maar 'k wilde niet huilen

niet daar op de bus

geen zonnebril in de herfst

om me achter te

verschuilen.

 

© Myrthe 2015

 

 

 

 

 

29-10-15

glazen bol

'k leef afgezonderd

als een kluizenaar

in een onzichtbare glazen bol

'k heb die niet zelf vervaardigd

'k ben erin beland

 

gestrand

 

daar lig ik op een bed

van wazigheid en nevelen

met 't leven ver van me af

 

met af en toe

een vulkaan van voelen

genieten

beseffen

 

toen kabbelde de zee

niet eens meer met een eb en een vloed

alles weer effen

ook mijn gemoed

 

het is me allemaal om het even

ik blijf tenminste... in leven

 

©Myrthe 2015

 

 

20:58 Gepost door Myrthe in dood van binnen., sfeer, vervreemd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-15

Eruit halen wat is

In de hele brij is het moeilijk te begrijpen wat er is en waarom je je voelt zoals je je voelt.

Ik denk dat ik al één ding bij de kraag kon vatten... . 

Ik voel me alleen. En het is wat anders dan alleen zijn, want ik ben best graag alleen.

Er staat bijvoorbeeld iets te gebeuren waar ik de ene keer naar uitkijk, de andere keer nerveus en zelf bang voor ben, in spanning zit... . Eender wat... ik voel me er alleen mee. 

Ik probeer het wel weg te duwen maar iedere keer weer voel ik die pijn. Alsof je niet meer bestaat. 

Ik probeer het te begrijpen maar het lukt niet. Ik denk dat ik dat soort hoop moet loslaten. 

Wat zou het goed doen dat ze met me meeleven en me succes wensen of wat dan ook. Het is niet zo. Beter dat ik die verwachting loslaat. Die hoop. Die stille wens.

En om niet zo alleen te voelen met toch een speciale gebeurtenis moet ik er wat anders mee. Ik mis wat meeleven, een bemoedigend woordje, een lief woordje. 

Ik denk dat het belangrijk is dat ik dit opgeef, loslaat, nu en later.

09:55 Gepost door Myrthe in verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-15

onder de smurrie

Onder de smurrie. En denk je dat ik als vanouds moed en zin vind om me te bevrijden? Wat is er aan de hand met de 'psyche verwoord'... 'vermoord'.

Een mislukkeling.

Ik moet de valkuilen bestuderen. 

Terwijl voel ik me nog een grotere loser. 

Dat is wellicht de diagnose. Bij gebrek aan een diagnose. Waar ik behoefte aan heb. Ik ben een 'wil alles begrijpen'-mens. 

 

Geen kleur meer te bekennen, geen zin... behalve die ik schrijf. 

Ben ver weg... niets schijnt er nog toe te doen. En niemand.

Ik moet me er tegen verzetten. Het lukt me amper. Omdat ik niet meer weet waarom? Geen kracht, geen moed, moe van alles. 

En de chaos is zo groot. Zoveel houvasten weg. Eng hoor.

Een Heidi maar dan zonder Peter met of zonder 'Pan' :-) maar wel 'alleen op de wereld'. 

Ja, mijn vreemde humor leeft nog. En die zalige zin voor drama? Geen zin in drama maar de drama heeft er zin in.

 

18-10-15

Heb IK iedereen weggejaagd? Of heb ik nooit anders voor ze bestaan dan in de hoedanigheid van 'zorgster'?

Al die mensen... heb ik ze heus weggejaagd? Al die mensen die steeds mijn aandacht en zorg opeisten... ? En die kregen. Van harte.

Waardoor werd ik door ze van de aarde geduwd? Waarom? Ze zingen en roepen en komen op... voor mensen met depressies, psychische stoornissen... .

Waarom? 

Ik werd door ze doodgezwegen. Bestond niet tenzij ik ze ophemelde.

 

Binnen enkele dagen moet ik naar mijn huisarts. Ik bereid me er al op voor dat hij me gaat vragen hoe het met mijn kinderen gaat, degenen die me nog toelaten in hun leven dus. Hij vraagt me heus niet hoe het met 'mij' gaat. Dat vraagt geen mens meer buiten mijn psychiater.

Ook voor mijn huisarts besta ik niet meer.

En als ik die vraag moet beantwoorden hoe het met mijn kinderen gaat... mijn kinderen die me eveneens niet meer weten bestaan. Of grotendeels niet meer.

Het voelt alsof je als 'voorwerp' wordt gezien en net zo wordt opzij geschoven als je niet meer zo interessant bent voor hun comfort.

Wat doet het me pijn.

In mijn verhaal... onhoudbaar.

 

 

19:51 Gepost door Myrthe in Moedeloos, verdriet, vervreemd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-09-15

Morgen

Morgen.

Morgen vat het normale ritme weer aan.

Hoop ik.

Wat een nachtmerrie.

Een ander soort dan die van de talloze vluchtelingen.

 

Vandaag kan ik niet anders dan me na al die jaren opnieuw de vraag stellen... waarom verdomme werd ik op de wereld gezet?

Al die me lief zijn schijnen zich van me afgekeerd te hebben.

 

Maar morgen... kan ik weer het vertrouwde ritme opnemen.

Maar ook daar... is zoveel voor me veranderd. Ook daar naartoe gaan werd een opgave.

Het is niet langer mijn levenselixir. Iets waar ik naar uit kan kijken.

Het is eerder een duw van mezelf door mezelf om er naartoe te gaan... om de dag de kans te geven minder hels te zijn.

Overal en altijd pijn.

Wat is er gebeurd met me? En wanneer is het voorbij? En hoe?

Maar morgen is er weer het vertrouwde ritme.

Maar is de persoon nog zo vertrouwd?

Waarom gedroeg hij zich die ene keer zo naar naar mij toe?

Alsof ik geen mens was maar een ding.

Werd hem dat geadviseerd?

Stomme mensen die niet beseffen dat ze  niet weten... al studeerden ze 'psychologie'...

die reikt verder dan hun beperkte verstand ooit kàn vatten.

 

Wat een stomme wereld... met de ondraaglijke lichtheid van het besef van over het paard getilde idioten die menen dat zij de wereld en de mensen die erop leven begrijpen.

Ondraaglijk is het vaak. Ondraaglijk.

 

 

 

Is dit het resultaat?

Ik vraag me af... is dit het resultaat van de 'zwoegtocht'?

Is dit de 'uitkomst' van de 'jarenlange pogingen zaken op te lossen'?

Bedroevend.

Is dit de som van alle optellingen van mijn vertrouwen... ?

Leugens. Onoprechtheid. Onbegrip. Onmenselijkheid. Bedrog. 

Grappig in feite dat me zo vaak verweten werd te wantrouwig te zijn.

Waarom werd me zelden gewezen op dat andere deel, het deel dat mijn leven tot een hel gemaakt heeft? Vertrouwen. Zoveel vertrouwen. In oprechtheid van mensen... vertrouwen op menselijkheid'... op een geweten... een hart.

Gek... ik kan niet meer vertellen wat me momenteel doodt, wat me in een kunstmatige coma houdt... ik kan niet meer vertellen... wat is... omdat de hel maar een ademtocht verwijderd is dan.

Hoe is het ooit zover kunnen komen?

Ik heb het leven nooit begrepen, blijkbaar. En de mensen die er zich in bewegen nog minder.

Nooit eerder voelde ik me zo alleen.

 

©Myrthe2015

gehavend

Gehavend.

Haven-loos. 

Een volstrekt

lege

doos.

Waar ben ik?

Verdwenen.

Slechts een schaduw van die ik ooit was

is nog eens een keer verschenen.

Mijn leven hoeft niet meer afgestoft

In mijn gelaat is het onverwacht ontploft.

Vraag me niet om antwoorden.

Ik kan niet veel meer vatten.

Verblijf al tijden in een waas van onwerkelijkheid

verpakt in verdovende watten.

 

©Myrthe 2015

 

 

19:08 Gepost door Myrthe in gevoelens, vervreemd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Waar?

Waar is de draad van mijn leven?

Ik zou die zo graag opnieuw vinden.

Om de 'draad' weer te kunnen opnemen.

Al een jaar bijna is 'de draad' onvindbaar.

Waar, verdomme waar... is de draad van mijn leven

gebleven?

Sinds toen...

lijkt mijn leven

opgeheven.

 

©Myrthe 2015

 

19:06 Gepost door Myrthe in vervreemd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-06-15

depressie

Een overvolle tafel

en drie stoelen onzichtbaar

ziek word ik ervan

het blijft maar duren 

en ik ben nog lang niet klaar

 

Zie die leuningen niet meer

bedolven onder wasgoed

omdat dit wezen het niet aankan

en helderheid van haar brein het weer niet 

doet

 

Een kamer overvol,

en zo vaak vol goede moed 

begonnen aan het sorteren

maar halverwege begint de schreeuw

en zorgt dat het mechanisme blokkeert

hoe het wezen ook probeert

vecht en wroet

 

Rusten helpt

behalve die dagen

dat ik de aanblik niet meer kan verdragen

van al die lagen.

Of omdat de druk van buiten en binnen toeneemt

en ik nog meer van de mensheid en het leven vervreemd.

 

Altijd zijn er die valkuilen

en adders onder het gras

dan wou ik dat ze me niet meer vonden

of dat ik wat minder meegaand of naïef

daarentegen meer doordrongen van mijn rechten en waarde was.

 

© Myrthe 2015

 

 

 

 

30-05-15

een extraatje voor de heilige boontjes

In de diepte der ellende kwam ik een van zulke heilige boontjes tegen..... jaren geleden.

Oh jeeh, ik nam niet die vracht pijnstillers die zij nam tijdens de ellendige jaren fibromyalgie... ik deed daarentegen beroep op een matig volume alcohol. En af en toe op een meer dan matig volume... maar dat hield ik wijselijk voor mezelf als ze al zo lelijk deed over dat minieme volume. 

Ken je eigen grenzen en luister niet naar kwezels en twijfelachtige wijsgeren. Pijnstillers verdoofden me in die mate dat ik er nog ergere zelfmoordgedachten van kreeg door de fel verergerde vervreemding... Alcohol verzachtte de pijn...  .

Na al die jaren werd ik heus geen alcoholiste... al is het gevaar bij depressie en ernstige psychische ellende heus niet ver weg. 

Ik hield me heel de tijd voor ogen... dat ik heus niet nog méér ellende hoefde.

'k Zal tegelijk niet beweren dat ik nooit buiten de lijntjes ging...  maar ik behield mijn verstand... en na overschrijding van lijntjes bouwde ik een periode in van ernstig binnen de lijntjes.

Vandaag had ik het even nodig om de lijntjes te vergeten.  Ik dronk 4 biertjes van 7° op vijf uur tijd... de enige manier om vandaag die klussen te klaren die al dagen wachtten en ik niet kon verrichten door waaraan ik lijd.

En dit nog wel na een dag zonder alcohol.

Ik werd moe van al die mensen met hun oordelen, veroordelingen, quasi wijsgerige, zelfingenomen kletskoek.

...  Scheer me niet over jouw kam...  jouw kam gaat mogelijk door een gewillige haarbos... mijn kam gaat nooit vlot door mijn verstrikt leven. Jouw kam die je door mijn leven wil halen zit vol verwijten naar mij toe, zoekt niet aflatend naar veroordelingen.

Stop met anderen te vergelijken met jezelf. 

Ik ben er ziek van geworden.  Maar ik zal herstellen... omdat ik jou en jou en al die anderen die menen mijn leven te kennen links ben gaan laten liggen. Volkomen.

Ik heb bezien en gevoeld, ervaren... hoe en wat mensen in wezen kunnen zijn... en hoeveel kwaad ze kunnen aanrichten... bij goedgelovige sukkels als die ik was... . Dit is voorbij... voorgoed.

Wat er in de plaats kwam... is pijnlijk maar nodig. Steeds sloegen ze me om de oren met dat ik te wantrouwig was. En de idioot die ik toen was, geloofde ze nog ook.

Nu niet meer. Ik wéét. En wat ik weet... is zwaar om dragen.

Maar door de immens grote vracht van 'weten' ben ik tenminste naïeveling af.  Afgesloten

19:27 Gepost door Myrthe in sfeer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het is ook belangrijk....

Velen noemden zich 'vrienden'... maar weinigen waren/zijn het... .

Het is dus belangrijk je vrienden te kennen...  en ik ken ze... eindelijk... .

Ze waren er...  zovele jaren... . sinds de jaren '90.... De enige twee die ik kan vertrouwen omdat ze te vertrouwen zijn. Alle anderen laat ik. Omdat ik weet... .

Het zijn niet diegenen die veel woorden spreken of schrijven... maar waarbij ik kan voelen zonder enige twijfel...  die ik ben...  'ze veroordelen niet... ze zijn er... en doen niet of ze moeder Maria zijn... of de enigen die goed met hun ellende weten om te gaan of die de arme schaapjes eens zullen redden'.

Twee vriendinnen die ik nog altijd kan en mag vertrouwen... en de psychiater die ik sinds 2011 bezocht.

Ik ben ze dankbaar... . In dalen van ellende, zoals vandaag... voel je, weet je... en na die eindeloze verschrikkelijke jaren van diverse manipulaties... besef je... eindelijk... dat je op dàt gevoel van jezelf... màg neen moét en kàn vertrouwen.

Ik ben er dankbaar om.

De anderen laat ik. Ik werd moe... moe van wat ik heb waargenomen en veronachtzaamde.

De wereld en de mensen zijn niet zo aardig en te vertrouwen als ik meende. 

Goedgelovige, naïeve Myrthe... na zovele klappen... is ze veranderd. Onherroepelijk.

 

 

17:25 Gepost door Myrthe in besef, verwond | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende