psyche verwoord

Het is zo moeilijk te beschrijven dat ik mezelf moet bedwingen of ik klikte zonder één woord te schrijven de boel terug weg. Uit ervaring weet ik dat ik toch iets meer licht in de duisternis ontwaar als ik probeer het te beschrijven. Ook al val ik misschien in herhaling.

Het leven voelt heel onwerkelijk. Daardoor voel ik niet meer wie of hoe ik ben, waar ik ben, waar mijn leven gebleven is. Natuurlijk leef ik nog... ik zit hier immers te schrijven. Maar het leven dat ik nu al een hele tijd leef ken ik niet meer... het voelt heel erg onwerkelijk, alsof ik droom, een droom die nu al heel lang duurt... en ik maar niet wakker word... Ik probeer alle dagen de werkelijkheid opnieuw in mijn leven te brengen. Een andere werkelijkheid.

Ik mijd te denken aan de oorzaken van deze onwerkelijkheid. Ik weet niet of dat verstandig is, ik weet alleen dat anders mijn eigen ontreddering nog groter word. Ik kan wat gebeurd is immers nog steeds niet vatten al probeer ik verstandelijk het te relativeren. Door te zeggen dat wat gebeurd onbegrijpelijk blijft, dat ik er daardoor ook niet verder achter moet zoeken hoe het kon gebeuren en waarom ik het niet heb kunnen vermijden... dat heeft geen zin.

Ook een mogelijke uitweg uit de impasse behoort niet meer tot de mogelijkheden. Waarom niet is zo mogelijk nog complexer om uit te leggen.

De tijd zal uitwijzen wat er al dan niet gebeurt in die zin. Verder wil ik proberen het goede te koesteren... het goede, fijne, warme wat er voor het gebeurde, was... daarvan getuige de vele foto's die ik ergens in een doos vond.

Ik ga ze inkleven... er een mooi album van maken... en erin schrijven... hoe ik me bij het zien van die foto's voel... zodat ze als ik er op een keer niet meer ben toch weten dat ik van ze hield, heel veel van ze hield... en dat ik wat er gebeurde hen of mezelf niet aanreken maar de misverstanden die het leven voor ons in petto had... onontwarbare knopen in loyaliteit versus puurheid... onontwarbare knopen in relaties en hoe omgaan met bepaalde kwetsbaarheden van de ene en de andere... van hoe onopgeloste traumae daarin een rol spelen of kunnen spelen, onafgewerkte processen de boel kunnen doen exploderen... alle partijen achterlaten... met zeer uiteenlopende gevoelens... van ontzetting, tot rust, tot verscheurdheid, verdriet, verbittering... en tenslotte gelatenheid, berusting.

Ik denk dat ik bezig ben... het een plaatsje te geven. Als ik daarvoor dat wat zo afschuwelijk voelt dat ik het niet kan aanraken met mijn gedachten of herinnering, moet plaatsen achter een dikke muur van water, dan is dat maar zo. Stilaan zal het verwerkt worden... dat moet gewoon. En dat zal het ook.

Myrthe

Vandaag denk ik al de hele dag dat het dinsdag is. Ik ben in de war. Door het andere ritme, of schreef ik dat al. Na de sessie heb ik flink wat gestapt. In de hoop weer wat te kunnen 'aarden'... voeling met de grond onder mijn voeten, zodat het ophoudt, dat zweven als een op de dool geraakte astronaut.

Ik voelde me ook opnieuw lelijk... en schaamde me voor mijn haren, ze zaten wellicht niet goed... en op mijn gelaat stond wellicht weer de hele miserie gegrift... ik lijk soms plots tien jaar ouder. Iemand verliet in de autobus haar zitje achter me... ik dacht dat ik een geur verspreidde... Pas later bedacht ik dat de luide muziek die achteraan van luitjes in de bus kwam haar wellicht stoorde... Wat zou ik 'stinken'... tenzij naar wierook en rozen...

Om maar te zeggen... ik had mijn dagje niet... voelde me en voel me nog altijd niet zo goed.

Ik denk nog steeds dat het dinsdag is... ook al kom ik van de psychiater... wat zelden op een dinsdag plaatsvind...

Ach... morgen komt er weer een dag... en gaat het wellicht weer allemaal een stuk beter.

Myrthe

Iets in de koude lucht die door het raam de woonkamer verkild, voert me terug naar een ver verleden. Naar mijn kindertijd. Alsof ik me terug in de kilte van mijn ouderlijk huis bevind, terug de vloerstenen in het keukentje herinner... en de ijzigheid in de woonkamer ondanks de brandende kachel. Het geeft me een naar erg akelig gevoel... Waarom gebeurt dit allemaal, vraag ik me af.., dit is wel een erg vreemde depressie die in weinig op alle vorigen lijkt...

Starten maar met mijn therapeutisch en ander schrijven... vandaag is weer zo'n vreemde dag. Ik denk voortdurend dat het dinsdag is. Wellicht door het ritme dat ernstig verstoord werd... Ik leef als in een droom... maar dan geen mooie...

Ik voel ook de Allerheiligensfeer nu al... Ook door die koude? Ik denk dan vreemd genoeg ook aan een kermis... en ook daar kleven nare herinneringen aan vast al kan ik er geen specifieke uitvissen.

Diepe zucht.

Myrthe

Voel me nogal vreemd vandaag. Ook gisteren lijkt alweer eeuwen geleden. Zin om te huilen. Maar ik doe het niet. Omdat ik niet alleen ben vandaag.

Ik droomde maar weet niets meer van wat ik droomde, alleen iets over een foto die ik maakte van schuimende golven van een zee.

Ik herinner me dat het weekend fijn was maar ook dat ligt in een nevel van onbestaandheid.

Laat ik maar verder werken met mijn therapeutisch schrijven, misschien kom ik dan weer tot mezelf... of althans dichterbij mezelf.

Myrthe

Zoals ik al eerder vertelde, wordt het ontwaken meteen gevolgd door een zwaar rotsblok op de dag die ik te gaan heb. Alsof die dag op zich, zelfs met leuke uitstapjes, als een ware nachtmerrie voelt.

Als om mezelf te beschermen, steek ik mijn hoofd diep onder het dekbedalsof alsof dat de komende dag en het beeld ervan kan wegdrijven.

Ik probeer dat element te negeren. Ik weiger er aandacht aan te schenken. Een verschijnsel dat in mij ingebakken is... en misschien soms goed is... maar zich ook tegen je kan keren.

Ook daar een evenwicht in vinden, zal wellicht wenselijk zijn.

We zijn nu een uurtje verder en na een frisse neus buiten en enkele kopjes koffie, voel ik me alweer wat beter. Ik merk zelfs een licht gevoel van verheugen op wat komen gaat.

Ook vandaag voel ik weer de moed en de wilskracht er een mooie dag van te maken... zoals gisteren. Simpelweg rustig... tevreden met de kleine glimpjes licht.

Myrthe

Enkele keren zette ik het stapje nochtans maar klikte gelijk de boel weer weg, blies het hele project af. Gisteren na jazeker nogmaals een opstarten en weer wegklikken, heb ik doorgebeten. En wat ben ik er blij mee. Het doet me op één of andere manier deugd... het vraagt niet veel van me en toch voel ik me niet meer zo alleen ...

Ik voel me rustiger dan in tijden... alsof ik door dit wat ik in gang zette, weer meer besta, er bij hoor en dat mag voelen ook.

Blij... gewoon blij. Ik voel weer een vrede in mij... innerlijke rust... Het was goed wat ik deed... ik geef mezelf een pluimpje. Ook mijn dochter stak me nog een extra riem onder het hart...

Myrthe

Onverwacht heb ik een bijzonder fijne maar wel vermoeiende dag gehad. Even gerust voor ik het goede nieuws kan schrijven hier want morgen kan alles weer omslaan... en dan ben ik niet meer zo in staat het vers op de pers te zetten.

Zoals wel meer voelde ik weerstand na de therapie vandaag huiswaarts te keren. Dat huis, de omgeving... alles lijkt verbonden met trauma's, teveel trauma's ... Soms voel ik me er beschut... ... maar andere keren is het net een oord van bedreiging omdat ik door willekeur van hogere machten als een speelbal voel die geen greintje respect hoeft te verwachten.

Ik nam dus het openbare vervoer naar een grote stad in de buurt... Daar kom ik vaak de laatste tijd... het is een anonieme stad... een stad waar je alleen toch niet alleen bent... en ook al is het een metropool toch ontmoet ik er aardige mensen... verkoopsters en verkopers en autobusbestuurders. Alle glimpjes geven mij dat fijne gevoel van welkom te zijn, hier... op deze wereldbol. Ook een kelner in een tearoom was erg aardig... en een vrouw in een bakkertje waar ik een warm chocoladebroodje at met een kopje koffie erbij... Er was ook een andere klant, we deelden hetzelfde tafeltje en wensten mekaar spontaan smakelijk... en nadien groeten bij het afscheid. Zulke dingen maken me dus blij... en tevreden... Ze maken mijn leven alvast... weer een beetje de moeite waard.

Ik vond onverwacht een pracht van een blouse... wat stond die me goed zeg... Ik kon mijn ogen bijna niet geloven... en niet eens duur... Ik heb mezelf ook verwend met een pakketje in promotie met fijne geurtjes uit een winkel die geen dierenproeven toestaat bij zijn kosmetica. Verder kocht ik voor mijn dochter haar favoriete chocoladeblokje (hoe noemt dat ook weer) om chocolademelk te maken... een smaak die ze elders niet vond... ik vond ze...

Ik vond ook vrij goedkope luidsprekertjes die je kan aansluiten op de mp3... heerlijk, zo hoef ik in mijn keukentje niet telkens naarstig op zoek naar geschikte muziek op mijn wereldzenderke van meer dan tien jaar geleden. (aan een spotprijs bij boeken...) Ik kan voortaan genieten van mijn favoriete muziek bij het koken... door de kleine luidsprekertjes...via mijn mp3-tje. Verder nog een goedkoop matje voor de computermuis... Wij zwieren al jaren op de tafel wat niet altijd even vlot gaat... Met het matje weeral vooruitgang. Ik genoot van heel langzaam winkels te bezoeken waar alleen al kijken en dromen rust geeft...

Tijdens de lange rit terug huiswaarts werd ik af en toe misselijk van vermoeidheid, af en toe slooti ik mijn ogen om toch wat rust te krijgen. In onze stad wachtte ik in de frisse lucht op mijn dochter. Soms zitten we op dezelfde autobus maar nu heeft zij die wellicht net gemist. Goed... kon ik nog rusten in de frissere lucht voor we samen te voet naar huis wandelden. En dan ben ik samen met mijn dochter huiswaarts gekeerd, ik wachtte haar op in onze stad...

Daar hebben nogmaals twee mij bekende autobusbestuurders gewuifd naar me en alweer vind ik dat fijn en ik zwaaide terug. 

Toen kwam mijn dochter aan... Fijn gepraat onderweg naar huis... en wat dacht je... eenmaal thuis haalde ik mijn tas leeg en stalde alle leuke zaken op de tafel naast elkaar... wat was dat fijn en hoe lang was zoiets geleden? Mijn dochter genoot mee... en ik werd nog blijer...

Nu ben ik dus heel erg moe... maar ook blij, licht dankbaar en voel me ook beter... Je kan zeggen dat ik me in de loop van de namiddag opnieuw weer liever ben gaan zien... dat ik me opnieuw weer wat mooier vond ook... en meer welkom...

Ik weet dat de laatste tijd de vermoeidheid in mijn blik te lezen staat... en ik er zowat tien jaar ouder uit kan zien... daarbij voel ik me dan soms nog kleiner, minderwaardiger... banger... maar vandaag niet. Fijn dat ik onverwacht zo'n mooie dag had...!

En nu kom ik niet meer van de sofa af... Blij dat ik het goede nieuws toch nog kon vertellen. Ik kreeg weer een beetje moed...

Myrthe