20-07-14

zin om te huilen

De hitte, het benauwde, al die veranderingen door de vakantie, (het vertrouwde dagelijkse valt grotendeels weg-alles is anders), het feit ook dat ik mezelf voorbij galoppeer Onbeslist . en dat te beseffen is best maar de drang om dat verder te zetten is bijzonder groot Wenkbrauw ophalen. Al begint de wijsheid geholpen door lichte ziekteverschijnselen stilaan terrein te winnen. Afgesloten Ik heb met name al meer goede voornemens en ik geloof heus dat ik ze in daden ga omzetten.Lachen

Ik koers topsnelheid het verdriet voorbij en de pijn in me die bij ieder moment van rust zich steeds sterker opdringen zonder enige aanleiding. Het dient zich aan bij dagdeeltjes van 'niet bezig zijn = iedere seconde volstoppen met activiteiten al dan niet met veel inspanning'. Maar teveel is teveel. Ik gun mezelf geen ogenblik rust, niet op lichamelijk, niet op geestelijk gebied en voel me daardoor al maanden uitgeput bij het ontwaken, uitgeput tijdens de dag. Omdat ik tijdens de vakantie nog meer tijd volprop met bezigheden... voel ik dit : 'die niet luisteren wil het zal moeten voelen'...  = lichte ziekteverschijnselen, spierpijnen, misselijkheid en door de overrompeling van indrukken ook minder weerstand en bescherming... met nog meer averij tot gevolg.

Omdat de wijsheid toch weer wat terrein schijnt te winnen... is er opnieuw hoop Stoer... .

De ironie doet zijn werk alweer.

Zelfs wat me op het einde van de afgelopen week sneed en klauwde lijkt nu al minder erg. Ik holde ook toen mezelf voorbij. En de bescherming, de afstand tot al die stemmingen en reacties was grotendeels verdwenen met de gevolgen van dien. Ik pikte teveel op... de afstandelijkheid van iemand, het brengt me in verwarring die contrasten. De ene keer hartelijk en praten met mond én ogen... de andere keer floepen die ogen weg. Het voelt steeds of ik iets doe dat ze afkeuren. Of iets zeg. Of ze mij en mijn vertellen vreselijk oninteressant vindt. Dan doe ik er het zwijgen toe... terwijl het al te laat is. Wanneer ik minder moe en overrompeld ben zou ik me zelf al bij voorbaat indekken, beschermen en zorgen dat ik zulke zaken niet moét voelen door zelf op de vlakte te blijven. Waarom luister ik niet naar dat gevoel op zulke ogenblikken dat ik die niet zo vertrouw als die andere? Waarom is er in zulke momenten een té groot vertrouwen?

En dan die geschrokken reactie na een antwoord en vervolgens dat dodelijke zwijgen.... Alsof er een onderling verbond werd gesloten maar waarom geven ze me geen antwoord... waarom reageren ze er niet op? Ik ben toch een mens.

Maar misschien net omdat zij dat ook zijn, kunnen ze dat niet, of weten ze niet hoe het te hanteren? Die non-verbale boodschappen echter, als ze dat zouden zijn, vind ik de hel.

Diepe zucht. Deels van opluchting, deels van 'nog werk aan de winkel-besef'... .

Dat gevoel onheus behandeld te worden... één van de grote en pijnlijke thema's. Niet ernstig genomen te worden, aanzien te worden als een ding zonder waarnemingsvermogen en zonder verstand... Huilen

Het gaf veel ellende die laatste dag van de week... een innerlijke ellende... die bijt als zuur en je innerlijk aan flarden scheurt en wegbrandt.

Ze weten zo weinig van me... ze kennen me niet... ze weten niet eens dat ik de pijn door wat ik oppikte voor mezelf probeer te helen door als reactie daarop ze te negeren en opgewekt met mijn omgeving te praten. Die dag ook door met medereizigers te praten... (wat ik vaak doe... het is fijn om met mensen te praten en te luisteren, zaken te delen... en telkens ook dat gevoel dat je erkend wordt als mens... en ook zo behandeld wordt)

Daardoor, dat besef ik ook wel, is leven voor me vaak vooral bij onoplettendheid maar ook zonder, een voortdurend risico op zeer pijnlijke innerlijke brandwonden die dagen en soms weken blijven branden. Daarom is mezelf zo min mogelijk laten kennen het beste beveiligingssysteem... ze steeds een stapje voor zijn ook. En slechts die ik aanvoel als me wel waarderend en erkennend als de mens die ik ben... iets meer toegang geven tot die ik ben... maar niet altijd... want ook die kunnen uiteraard kwetsende signalen uitzenden al dan niet bewust. Als er niemand zou zijn waar ik dat stukje mezelf bij kan zijn... dan zou ik opnieuw dat vreselijke gevoel van niet bestaan op een ondraaglijke wijze voelen. De diepe leegte en eenzaamheid ervaren.

In die zin denk ik ook aan wat ik daaromtrent vaak oppik. Dat ze niet begrijpen waarom of waardoor ik me soms zo goed en blij kan voelen, mezelf ook weer tegenkom... in bepaalde tijden... bij bepaalde personen. Ook dat veroorzaakt bij degene die me niet aanvoelen een soort van schok... al laten ze dat niet merken... of proberen dat toch... ik zie wel die bezorgdheid... en vrees soms totaal andere 'verklaringen van ze voor mijn opgewektheid'... dan die verklaring die ik ken en weet. Namelijk de erkenning door bepaalde personen... en daardoor dat mezelf kunnen zijn... in veiligheid... en vrijheid... zonder angst...

En toch zit daar in aanwezigheid van die andere personen (die me niet kennen en begrijpen) een vorm van bedreiging in... de angst voor eventuele gevolgen als zij dat anders interpreteren.

Mensen zijn in feite zo gevaarlijk... niet door de interpretaties zelf maar wel vanwege mogelijk ander gedrag door verkeerde interpretaties of bij leidinggevende als die menen maatregelen te moeten nemen... hoe klein ook... als ik ze voel... is dat opnieuw een openen van de poorten van de hel. Het is al zo vaak gebeurd in mijn leven... niet eens door de maatregelen daarvoor zelf... maar door de zo verkeerde invulling en de veranderde gedragingen die ze dan menen te moeten uitvoeren. Ronduit angstaanjagend en bedreigend... omdat ik mogelijke consequenties ervan ken... rampzalige consequenties, die me van de wereldbol afduwen, uit het bestaan katapulteren.

Het legt vaak ook een barrière op bij de spontaniteit van mensen om me heen en ook bij mezelf... en dat is nog veruit het minst erge... 

In die zin heb ik een erg dubbel gevoel bij de persoon die ik in gedachten heb. Heel dubbel. En ik neem me voor toch weer meer op mijn hoede te zijn.

 

 

09:34 Gepost door Myrthe in besef, mijn dag | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.