26-07-14

een strijd en de klik

De laatste tijd is er een strijd gaande... een nieuwe ervaring... of zeg ik 'besef'...? Het bloedde... maar maakte ook dat iets groeide en verder groeit.

Al enkele keren gebeurt het dat na fijne belevingen ik de nare indrukken kan 'negeren'. (soms onbewust = ... verdringing).

Echter na de beleving (vb. een uitstap, een leuke namiddag of dag)... komt de 'weggeduwde of verdrongen ellende' op volle kracht op me neer (of het slaat als een clusterbom in me) eenmaal thuis... of zelfs al onderweg naar huis...:-(.  Soms word ik 'geteisterd' door nachtmerries die rechtstreeks of onrechtstreeks met iets van het gebeuren te maken hebben.

Enkele voorbeelden van zulke zaken die me of ik ze nu tracht te negeren of niet, als kwetsend en zelfs verwoestend ervaren worden.

Ik zeg wat tegen iemand die me echter straal negeert. Dan ben ik misschien naïef en herhaal ik wat ik zei... waarbij ik dezelfde reactie of beter 'negatie' ontvang.

Ik trek me terug... en neem me voor me afzijdig te houden, uit zelfbescherming. Vervolgens stelt die persoon een vraag aan me.... VerstomdSta me toe dat ik daar niet veel van begrijp. Dan komt het in me op om ze eveneens te negeren... maar ik kan het niet... ik vind dit zulke wrede houding.... Huilen 

Dan vraag ik me af waarom ze dit doet. Meerdere keren zelfs. Is het een vorm van macht willen hebben over?

Ik tracht dan na te gaan of het misschien komt doordat ik me in een gesprek mengde, maar dat bleek absoluut niet het geval die keren dat ik het die dag opmerkte.

Ik bedacht dan maar dat ze me wellicht niet zo mocht... maar waarom gaat ze dan toch hier en daar wat zeggen? Uit een soort plichtpleging? Nu dat vind ik net zo kwetsend, ik hoef geen komedie.

Beleefdheid is al genoeg, een minimum aan respect.

En dat andere... ik liep in het midden toen we met zijn drietjes naast elkaar stapten... tot ze me stilaan leek weg te duwen. Ik dacht (misschien ben ik een naïeve gek) dat het 'toeval' was... maar het bleek geen toeval toen het nogmaals gebeurde en nog kon ik niet geloven dat het écht was... dus probeerde ik er tussen te blijven.

Dat het geen toeval was, bleek duidelijk toen de persoon van plaats veranderde en aan de buitenkant ging lopen.... :-(

Verder gebeurde het meermaals die dag dat ik haar vermeed en met anderen praatte... dan kwam ze, onderbrak het praatje en hield mij er zelfs vanaf dan buiten.

Dat deed allemaal pijn... zelfs mijn 'oplossingen' schenen hier niet tegenop te kunnen.

Waarom dat ze zo? Wil ze me iets duidelijk maken? Dan moet ze het me gewoon laten weten in 'verbale, niet respectloze taal graag'...

Intuïtief hield ik me vanaf dan ook enkele keren buiten het groepje... dat waren de keren dat ik me goed voelde en vrijuit kon lachen en praten zonder die angst, dat gevoel van bedreiging.

Vandaag echter, na verschillende leuke herinneringen besef ik plots wat mijn psychiater me al enkele keren vroeg... nu ja, ik besefte het toen ook wel maar wist dat ik het (nog) niet kon waarmaken. Nu wel.

Door al die leuke zaken die er gebeurden, kan het fijne gevoel het overwinnen als ik die bvb. meer naar boven haal dan het nare.

Dat nare schreef ik van me af hier in dit blogje... en het fijne haal ik boven en boven zoveel als nodig. De leuke kiekjes die ervan gemaakt werden maken me telkens aan het lachen... dus dié moet ik ook maar vaak bekijken. Er zelfs een afdruk van maken. Lachen

Toch blijft het iets beangstigend... alsof ik dat geluk alweer tegen iets boosaardig moet beschermen... Huilen Ik hoop zooo dat ik me vergis.

Als er iets is waar ik nog steeds doodsbang voor ben dan is het voor mensen die iets in me benijden en daar iets naars mee doen... Ik ken het en de consequenties van zulks ook.... jammer genoeg.

Misschien heb ik die persoon teveel toevertrouwd en heeft ze conclusies getrokken en die voor waar aangenomen... zelfs al zou ze er kilometers naast zitten. Ik voelde en voel nog steeds dat ze me amper kent... me zooo verkeerd inschat.

Het ergste zou ik vinden dat ze de mensen die me wel graag mogen en me zien zoals ik ben ook zou beïnvloeden. Ook dat is in mijn leven zo vaak gebeurd met bijzonder nare gevolgen.

Toch moet ik voor mezelf blijven vechten... niet opgeven... overal zitten er immers adders onder het gras... !

Kon ik maar iemand daarbinnen om raad vragen of een mening.

Nog iets in dit verhaal dat me pijnlijk trof is dat er niet voor iedereen dezelfde maatstaven worden gebruikt... duidelijk niet.

Dat is de donkere wolk die over die leuke dag hangt.. en die ik opnieuw ga wegblazen door naar die fijne foto's te kijken... 

11:37 Gepost door Myrthe in angsten, besef, pijn van binnen, verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.