02-08-14

ach jouw kleine wens

ach jouw kleine, onooglijke wens

onaardig weggeschopt

je gevoel van eigenwaarde

op een machtige manier

in de aarde geklopt

 

de onlogica erin sloopt

je laatste restje zijn

iemand verkoopt

je een innerlijke dreun

het draadje kwetsbaar geworden vertrouwen

staat op breken, 't werd ultra-fijn

 

de dammen dreigden te breken

je vluchtte snel er vandaan

waar is de menselijkheid?

't doet pijn, je ervaart het als uit verhevenheid

en macht voortkomende wreedheid

 

waarom die kilheid, alsof je geen mens bent

vertrouwen ruimt baan voor het 

innerlijke leed, zo lang al gekend...

 

is het onwetendheid 

gebrek aan empathie

gekanteld naar automatisme

zakelijkheid in 't beroep

voor mij voelt het keer op keer als een 

dodelijke slag

mensontwaarding

een in doodsangst eindigende roep

wie zijn zij

wat doen zij

en waarom?

Ik ben geen afval

geen ding

maar een mens

heel kwetsbaar dat wel

maar niet onnozel

en zeker niet dom.

 

Het doet erg veel pijn

 ik moet er verder mee worstelen

om er te blijven 'zijn'.

 

©Myrthe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.