02-08-14

besef

Er is dat besef en tegelijk een chaos, een onoverzichtelijke warboel van gedachten, gevoelens, indrukken. Ik geraak er hoe langer hoe minder uit wijs. Ik kan ze ook hoe langer hoe minder de baas. Mijn poging tot relativering faalt. Voel me hoe langer hoe meer bedreigd. 

De voornemens om me beter af te schermen, om me meer afzijdig te houden...? Ze zijn gestrand.... Het is alsof ik niet tijdig zie of voel dat ik me beter wat afzonder of me vlugger terugtrek. En zelfs wanneer ik me terugtrek of afzonder 'bereikt hét' me... . Alsof achter iedere steen, achter ieder pijltje gras, achter ieder stofdeeltje in de lucht een gifpijl kan afgeschoten worden. Het is alsof ik zonder dat ik het op het eigenste moment besef toch 'probeer' deel te nemen en bij de verschillende pijnlijke indrukken eerder verder ga en mezelf opleg te relativeren, te begrijpen... terwijl het hoe langer hoe fouter gaat. 

En nog zou ik het verder getrotseerd hebben, alsof iets in mezelf van me eist, 'dat ik moet volhouden'...dat ik 'het moet kunnen blijven verdragen'... zoals de anderen dat blijkbaar kunnen... ongestoord verder gaan, niet lijden onder al die zaken die ik oppik.... (misschien pikken zij die zaken niet op... of treft het ze niet als clusterbommen...:-( ).

En toen ging het mis. Plots donderde mijn hart bijna uit mijn borstkas en draaide ik in die mate dat ik vreesde een klap tegen de stenen te zullen maken.

Ik zwijmelde weg. De spanning in me ebde niet eens weg... omdat de radar (jammer genoeg) bleef werken. Door bepaalde reacties vreesde ik dat mijn 'vlucht' anders geïnterpreteerd werd. De oude angst anders ingevuld te worden, anders beoordeeld... met vaak kwalijke gevolgen.

Ook de indrukken tijdens die dag dat ik genegeerd werd... het voelt als een straf voor iets. Maar waarvoor? Precies dat ik niet weet wat ze mogelijk willen bekomen of waarom ze doen wat ze doen, maakt me bang en onzeker en voelt het of ik voor geen millimeter deug en ze me lesjes willen leren op die manier. Een vreselijke, gruwelijke manier voor me.

Ik besef dat de vakantie van mijn psychiater me hoe langer hoe meer parten gaat spelen. Er lijkt niet genoeg tegenwicht meer te zijn bij zulke zaken zoals voordien. Misschien net ook door allerlei veranderingen, het wegvallen van het vertrouwde stramien, het gebrek aan ruggensteun, een luisterend en begrijpend en relativerend oor? Want daarbinnen durf ik het niet meer bespreken... het vertrouwen is weg. Net omdat ik bepaalde houdingen niet meer kan plaatsen. Zwijgzaamheid maakt me bang. Als openheid plaats maakt voor iets anders word ik bang. En het is momenteel zo dat ik hoe langer hoe banger word. Ik probeer het een halt toe te roepen. Maar teveel zaken belemmeren mijn manier om dat te doen.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.