02-08-14

Het raakt me...

Het raakte me... de spot... . Waarom ik doe wat ik doe. Een vraag ware welkom geweest. Ik moest me afsluiten omwille de herrie.

Het lijkt of ik me overal om moet verklaren. Dat moet echter niet.

Waarom weegt het nog zo op me wat anderen denken? Geef dat op Myrthe... stop daarmee....Wenkbrauw ophalen 

Ik voelde me verdoofd door de snelheid van de berichten... waardoor ik niet meer wist hoe ik het had... en na eerst toegezegd te hebben opnieuw afzegde... om erna weer toe te zeggen. De herrie ook... maakte me gek. En ook de smurrie... ik begreep er hoe langer hoe minder van. Waarom al die richtlijnen als daar geen gevolg aan gegeven werd door mensen waarvan je dat net zou verwachten?

En dan die razendsnelle woorden... met een soort van richting erin die ik niet wou gaan en ook niet hoefde te gaan. Doodmoe werd ik van die hyperactieve storm zinnen over me heen... ik kon niet meer nadenken.

Eindelijk keerde de rust terug... maar dat het materiaal in zulke staat was dat ik niet in rust kon werken, maakte me opnieuw overstuur. Ik had het kunnen oplossen en dat ga ik volgende keer ook doen, door afzonderlijk materiaal te gebruiken.... en ook elders te werken.

Toen bleek dat wat voordien nog onzeker was, door te gaan. Opnieuw een radslag in mijn hersenpan. Opnieuw overstuur, want wat moest ik met al het materiaal in de staat dat het zich bevond? Ik zou nooit op tijd klaar zijn. ! De tweestrijd ook. Dat gevoel ergens gemanipuleerd te worden. En nu de gedachte dat ik me beter zo ver mogelijk weg houdt van mensen die het hanteren omdat ik me er nog niet voldoende tegen kan beschermen en verweren. De hele boel was zonder dat al belastend en onbegrijpelijk genoeg.

Tijdens de rest van de dag nam ik dingen waar die me nog meer van streek brachten. Het gevoel voor rechtvaardigheid begon me weer zeer hevig parten te spelen. 

Die zaken trachten te verdragen en te negeren mondde tenslotte uit in een paniekaanval. 

Ik voelde me er zo beroerd bij... bij wat er gebeurde... dat wat ik zag... en nog versterkt door het weten dat je aan ze niet mag raken... AfgeslotenSpeelt er daar ook dat bepaalde graden van belangrijkheid en/of macht onschendbaarheid genieten? Of is het mijn angst die me wederom parten speelt?

Misschien gebeurde het in een enthousiasme... de verhoudingen, ook wanneer je tracht op te komen voor je rechten, voelden echter niet in evenwicht, niet gelijk.... Dat wat zo goed voelde, dat ieder daar eenzelfde waarde had, lijkt besmeurd. Niet voor het eerst. En dat is maar moeilijk te plaatsen.

Ik wil het in feite het liefste allemaal heel vlug vergeten want het is erg pijnlijk om dit alles waar te nemen. 

Gedroeg ik me kinderachtig toen ik op een ongelukkige manier trachtte op te komen voor mezelf? Natuurlijk durfde ik het niet op een andere manier zeggen, uit angst voor het spottende, laatdunkende, het lacherige dat er vast zou gekomen zijn. En het besef van de partijdigheid, dat soort loyaliteit naar 'eigen volk' dat er voor mijn gevoel niet zou mogen zijn, zeker niet daar.... Ja, ik ben ontgoocheld. En tegelijk angstig om dat te laten blijken. Omdat ik weet... ook daar helt de weegschaal aan een zijde over.

Nog een gevaar... dat ik dat gevoel, die waarneming voor me moet houden... ook die angst is niet irreëel, mensen die zich betrapt weten kunnen verwoesten wat je lief is, niet omdat je ze daarop zou aangevallen hebben... maar omdat ze het niet fijn vinden dat je ze doorhebt in die zaken.... Een jammerlijke eigenschap van me die ik naar de hel wens. 

 

 

De commentaren zijn gesloten.