03-08-14

onderdanig...

begrijpt ze het?

ze begrijpt...

opnieuw onderdrukt

op subtiele wijze

of onwetende wijze, kan ook Verstomd

 beiden net zo vernietigend

 

ze breekt uit

nu

vandaag

 

verdriet

en zoveel pijn

om de ontdekking dat mensen blijven zoals ze zijn....

jammer genoeg te weinig Gandhi's en Mandela's

Tibetaanse monniken, Dalai Lama's 

eerlijke, oprechte, goedmenende mensen...

Jammer genoeg nog een te grote hoeveelheid niet slechts onvolmaakte mensen (dat zijn wij zowat allemaal) maar gemene en op macht beluste mensen, mensen die bewust of onbewust slechts menen dat hun job vereist dat zij anderen die al zo klein zijn klein houden omdat ze, zo zielig toch, menen dat zij meer zijn... door de afwezigheid van psychische pijn, psychische mishandelingen. Teveel mensen die te weinig denken... zichzelf te weinig blootstellen aan zelfreflectie...

 

Zalig hun onwetendheid, hun emotionele domheid... des te meer lijdend de wetende en emotioneel intelligentere vaak des te kwetsbare mensen.... Ik maak nog een nuance... Heel wat mensen die psychisch onwetend en minder intelligent zouden zijn... kwetsen ook niet zoals degene die intelligent genoeg zijn maar lui op gebied van zelfreflectie.

Stom leven. 

En stomme mensen die menen dat ze zichzelf en hun houding zelden of nooit in vraag moeten stellen... in tegenstelling die het teveel doen en lijden voor ze bij.

 

Nergens is het daarom veilig en warm... 

nergens is er vertrouwen...

en als ik dat ergens meer voel dan ooit...

dan is het bij die lotgenoten...

sommige net zo voelend als ik...

maar ook bij degene die niet voelen... 

maar onderdanig en stilletjes ondergaan.

 

Uiteraard ben ik dankbaar... 

voor die omgeving die me liever is dan welke omgeving ooit.

Maar volmaakt is ze niet.

Het enige wat beter is dat is dat ik me  niet in het ootje laat nemen zoals alle jaren ervoor...

en ook wijs registreer maar zwijg, zo veel mogelijk...

voor mijn eigen veiligheid...

want iets wordt in die wereld nog steeds  niet getolereerd... en dat is

die bepaalde eigen inbreng...

een zicht op wat gebeurt...

op dat wat niet oké is...

zwijgen en slikken... 

ook daar. 

Je hoort het niet zoals op die andere plekken...

maar je voelt het...

de bedreiging is ook daar aanwezig.

Met dit verschil...

je hebt veel, veel meer te verliezen als je je mond opentrekt.

Op je tellen passen... en ze slimmer af zijn...

op je tellen passen... en uitkijken dat je ook daar niet ten onder gaat...

aan een ander soort... 'macht'.

 

Onbewust.... dat geloof ik best...

maar het blijft macht...

en dus ook gevaarlijk...

en bedreigend.

In die zin... kan ik het mezelf heel erg betreuren dat ik niet onwetend en onvoelend ben.

 

Of ik in dit tekstje begrepen word? 

Het kan me niet eens schelen....

ik begrijp het zelf,

ik besef het,

zie in waar ik me in bevind en waar ik daardoor

aan toe ben.

 

Een heuse opluchting is het niet...

alleen een verwittiging door mezelf aan mezelf.

Myrthe kijk uit... zelfs vriendelijk ogende creaturen kunnen haaien en hyena's zijn... misschien omdat ze zo geschapen zijn en niet beter weten.

 

Tjonge, wat een enge ontdekking is dit.

En ontgoochelend.

Ook daar is het niet veilig.

Niet die veiligheid die ik meende er gevonden te hebben.

 

©Myrthe 2014

 

De commentaren zijn gesloten.