05-08-14

Ze denk dit, ze denken dat... en ze lachen met je...

Verbeelding? Was het maar zo... ik ving al zulke 'gedachten' op... ze oordelen maar en oordelen... en lachen met die al zo kwetsbaar zijn.... ik voel me er niet goed meer bij.

Misschien was het teveel? Is rust een noodzakelijk goed geworden om mezelf weer bij elkaar te zoeken. Ik moet me niet door ze laten vloeren en dat is volop bezig. 

Ik moet terug mezelf vinden... en absoluut niet meer afhankelijk worden van hun gedrag.

Wat een ontgoocheling... ze zijn niet eerlijk... en daarop had ik zo gehoopt.

21:30 Gepost door Myrthe in verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.