04-09-14

woorden

een donkere wolk

al het warme ooit

 gedood

 

 getergd

door onverschilligheid

en nonchalance

misschien heel normaal

maar geen bescherming

kunde of verhaal

alleen na de dood

of uit overlevingsnood

vijandig verbaal

 

verzoeken

woorden in de wind

wijzen op

 het baatte niet

het afgeleefde

nam toe

ontgoocheld

moe

 't eeuwige gevecht

met woorden

die kleineerden en vermoordden

 

geen waarde meer

als mens

als mam

als wezen

zwijgen

en vrezen

 

niet langer geliefd

of gerespecteerd

slechts gekleineerd

en bezeerd

 

 opgegeven

zo te leven

soms verbitterd

en ontgoocheld

 

angstaanjagend alleen

met de machteloosheid

je niet te kunnen verklaren

geen kunde in 't verweren

de dubbelheid

en al die misverstanden

onheus wat er vaak gebeurde

alsof je alleen nog maar zeurde

 

onbewust eronder gehouden

op speciale wijze de mond gesnoerd

verklaringen werden gesmoord

menswaarde voelt zo doorboord

 

het contrast

de kilte

vijandig en afwijzend

verwart in die mate

dat het akelige gevoel van

gevangenschap

en bedreiging

toeneemt

en van daaruit

ook het wanhopige gespartel

en geschreeuw

dat klauwen als een in het nauw gedreven leeuw

 

en na al die tijd

 één groot verwijt

die ze was zijn ze kwijt

die ze is

blijft voor ze verborgen

bang om nog meer ontzetting

slechts bij die ze zich geliefd weet en aanvaard

kan ze zijn zoals ze is zonder angst en zonder zorgen

daar voelt ze zich nog goed, 'zichzelf' en geborgen.

 

Ze wil het veranderen

beginnen van nul

proberen te laten passeren

bescherming tegen het onbewust 

bezeren

 

wat was je in je leven

ze hebben wellicht om je gegeven?

maar mocht je niet op jezelf bestaan?

niet om anderen of jezelf te geven...

 

Er wordt zo vaak gezegd 'onvoorwaardelijk liefhebben

en alles vergeten en vergeven'.

daarvan krijg je dan een fel gevoel van schuld

omdat je dat begrip niet hebt vervuld.

 

dat lukt wellicht

in een ander licht

als de afstand doet vergeten

wat er in je is verwoest.

als de afstand niet meer toestaat

 't gevoel dat je slechts als ding

voor hun comfort bestaat.

 

Machteloos van misverstanden

van woorden die werden verdraaid

van al die verwarring die er is gezaaid.

Van de uitwegen die lijken versperd

van 't verdriet hoe je uit zelfbescherming

naar ze toe 

werd.

 

©Myrthe 2014

09:26 Gepost door Myrthe in verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.