05-09-14

overal valstrikken

Doodmoe

zoekt ze naar een plek

beschut

verborgen

een 'laat me met rust-kamertje'

een 'ik ben niet thuis-kamertje'

een 'zoek het zelf uit-kamertje'

een 'blijf me toch niet belasten met je onverantwoorde houding'

of 'het lakse'...

of het 'als ik maar gelukkig ben-fenomeen'

dat anderen opzadelt met de gevolgen vàn je onverantwoord, gemakzuchtig gedoe...

En de gevolgen... liegen er niet om... en zijn afmattend, zenuwslopend, maken moedeloos. Vooral omdat er geen werkelijke vooruitzichten komen zolang er geen werkelijke goede wil meespeelt maar slechts een soort van 'ik kan het toch ook niet helpen dat...'

Natuurlijk ligt daarin een stil verwijt.

 

Dus geef me een huisje ver van die blijven menen hun zorgen en verantwoordelijkheden volledig op me af te laden.

 

Moe van het mezelf verdedigen

moe van het beducht zijn op al die addertjes onder het gras

moe van alert zijn op de kunst die erg aan bod komt, namelijk die van op je gemoed werken

op je schuldgevoel

emotionele pressiemiddelen.

 

Best mogelijk dat het onbewust gebeurt, maar daardoor is het niet minder uitputtend.... 

Zoals ik al zei... op al die valstrikken beducht te zijn en blijven, je houdt er op de duur amper kracht door over om je daartegen te blijven verweren en het te blijven zien. Moeilijk om op die manier grenzen te kunnen trekken.

Erop wijzen?

Dat wordt kundig ontkend, wat dacht je dan?

 

Die grenzen bewaken is zenuwslopend, precies omdat de adders onder het gras steeds minder goed te zien zijn en er steeds nieuwe opduiken....

Ik ben moe en wil daar vanaf...

zo toe aan rust...

zo toe aan eindelijk een beetje rust....

 

 

 

10:13 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.