06-09-14

anonimiteit

monster van pijn en dood

raasde

waarom

na felle verdediging

aan de barricaden

van het leven

een pluim mocht je jezelf geven

dus waarom dan

raasde het monster van dood en weg dan door je heen

 

 

en dan de lethargie

de mond zwijgt

maar de ogen spreken slechts van de onnoemelijke onzin

van het leven die dag

 

verdwazing geeft rust

laconiek

onverschillig

het woord dat je zoekt

schiet je maar niet te binnen

 

net een autobus gemist

en ook al zei of deed je niets

toch kreeg je een naar gebaar

van een zeldzame onvriendelijke man achter het stuur

het kon je niet schelen

een half uur later liep je die nog net zo onverschillig voorbij

 

je dwaalde en dwaalde

gelukkig dat lijstje

dat en dat moet je je nog aanschaffen

neen geen tram of bus meer

maar dwalen, dwalen, dwalen

 

als je wat anders zegt dan ze gewend zijn

zwijgen ze plots

je neemt het op

je neemt het waar

maar het kan je geen barst schelen

 

dan ben je waar je dacht misschien halt te houden

je hield halt

je nam plaats

je bestelde

vriendelijkheid daar

geen geveinsde

maar menselijkheid

de mens als mens

en niet als ...

een plaatje van de functie die hij/zij bekleedt

een verademing

het stelt je gerust

en je eet

met smaak

proeft iedere hap

als een goddelijk maal

voorzichtige nipjes van je glaasje rode wijn

je voelt jezelf terugkomen

en bestaan

het dode onverschillige is weer weggegaan

 

eenmaal in de zoveel tijd

zit je daar alleen

met geen rumoer om je heen

een kleine hap

met grote en goede gevolgen

voedsel voor je hele gestel

een plek van vroeger

bezaaid en gevuld

met mooie herinneringen

en ook al bestel je er geen uitgebreid maal

toch ben je er gewoon 

als mens

van tel.

 

Moe en verdrietig.

en licht gelaten.

het geeft niet

want de pijn van het innerlijk gezwel

heeft me toch weer voor even

verlaten.

 

©Myrthe 2014

 

 

 

pure

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.