20-09-14

dubbelgeklapt

 

een klap op mijn kop

en scheur in mijn brein

een breuk in mijn ogen

en een mes in mijn keel

zwavelzuur langs de aorta

de klep om zeep

ongeloof in mijn lijf

ik ben geen dom wijf

geen idioot

of simpel gevoelig snaartje

onwetend

verstoken van wijsheid

en weten

ik waagde me buiten de burcht

hoe kon ik vergeten

de gevaren van ontkenning

van die ik ben

waarom denken teveel mensen dat ik mezelf niet ken

maar zij wel

wat weten ze van me, zo weinig

om toch te beweren

en me zo meer dan ik aankan te bezeren

zo in de war was ik, van die onverwachte slag

zo in paniek en vol pijn

dat ik me begon te verweren

 

Waarom besefte ik niet

dat ik niet hoefde te bedelen om geloofd te worden

niet moest komen met bewijzen

ik kon ze niet eens geven

zo van streek

't is van zoiets

dat ik verdomme toch

nog altijd in miljoenen stukjes breek.

 

Niet ik ben op mijn vlak de leek.

Verwoestende pijn en

en een psychische doodsteek

Niet alleen weerlegging van de diagnose

maar ook ontkenning van mij

Ik besef nu, het hield geen steek

scheer niet iedere persoon met een stoornis over dezelfde kam

het maakte mij vandaag alvast vleugellam.

En halfdood keerde ik naar huis

met iedere minuut vergrootte de ellende

doodziek, vermalen tot pulp door dat akelige gevoel

van ongeloof

ik hoefde niet te bedelen om erkenning

ik wil niet meer zo afhankelijk zijn van domme analyses of beweringen

geloven in mezelf

en dat niet meer laten verscheuren, mijn waarde als mens evenmin

door woorden

geboren uit angst,

ontzetting,

gedrochten uit het verleden

ik ben ze niet

je hebt je vergist

over de hele

lijn.

En ik...

ook ...

nog steeds

in de wijsheid van mensen.

Nog steeds te naïef en geschokt.

 

Kunnen ze niet gewoon aannemen wat ik over mezelf weet

of te weten ben gekomen?

Moet ik opnieuw van de aardbol geschopt worden

om dat ik niet in het prentje pas?

 

Verdriet, pijn, dood in mij

hopelijk ben ik morgen weer blij

geen andere afspraakjes meer voor mij

 

tenzij met de rust zelve

de veiligheid

van die wijsheid

heeft

en zich kan vergissen

maar mij tenminste in mijn waarde laat

me niets

en al helemaal

mezelf niet afneemt

steelt

doodt

verminkt.

Want na vandaag

w i o d i d w 

 

©Myrthe 2014

 

 

 

22:26 Gepost door Myrthe in onrecht..., psychische pijn | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.