22-09-14

vlucht

Je staat stil

pijn en gedrochten

breken

de glazen wanden

van je vlucht

 

verder

steeds verder

tot je neervalt

neerviel

 

 

stil

 te lange

vlucht

van dat wat je niet meer wilde weten

maar het weten

bleef bijten

 

 stil

voor de poort

die belet dat al die verdrieten

in tranen

onbelemmerd

kunnen sijpelen

door de kieren

van 't onverzettelijk hout

 

Sta nog maar stil

tot je weer verder kan

 

©Myrthe 2014

 

 

.

21:25 Gepost door Myrthe in psychische pijn en poëzie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.