02-10-14

verdriet

ieder deeltje

van je geheel

komt

los

 

diffuus

 

het wezen 

dat je was

één grote plas

 

 van geen tel

je werd de vijand

een naar gezwel

 

onbereikbaar

en afwijzend

 

zoveel pijn

is het dan zo moeilijk om 

een beetje aardig

te zijn?

 

bijna niet meer te dragen

moet ik vluchten

alle resterende dagen?

 

woorden botsen

op verzet

mijn lach

knalt

tegen 

de muur

en een groet

vergt al net zoveel moed.

 

die blik vol verwijt

hoe durf ik jou te groeten

die houding van

daar ga ik voor boeten

ja dat heb ik 'spijt'

ik kan niet meer tegen

die onbegrijpelijke vijandigheid

 

ach beeld ik het me allemaal in

was het maar waar

die dooddoener

van formaat

 zo bruikbaar

als argument

want opnieuw punten van mijn saldo

ik deug niet,

ben niets meer waard als mens

heel veel verdriet

ben ik de enige

die dit 

ziet?

 

©Myrthe 2014

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.