12-11-14

de nachtmerrie

Een nachtmerrie barstte los

voor de zoveelste keer

maar ik... ik kon niet meer.

Zo vaak geterroriseerd

omvergelopen

genegeerd

getiranniseerd

ik begaf

ik werd plots het kaf?

en zij het koren?

omdat zij mogelijk zonder verantwoordelijkheidsgevoel is

geboren?

 

emotionele druk

en wat een vloed

werken op mijn gemoed

doorboord werd het eindelijk herwonnen geluk

ze moesten me dood

ze moesten me stuk

 

dagen hield het aan

en nu ben ik dood

het is gedaan

ik ben op die psychische terreur niet ingegaan

maar 't vertrouwen in haar kreeg enorme schokken

wat zij deed... en hoe... maakte onherstelbare brokken

jaren manipulatie en emotioneel chanteren

ik kon me er amper tegen verweren

en toen ik het kon, me niet meer liet doen

kwam daar aan...

een uiterst gemeen, wreedaardig 

garnizoen.

 

Vaarwel kind waar ik zo om gaf

je liep over me zovele jaren

en ik bleef jouw zooi maar beredderen en klaren

toen je me ook nog ging negeren

je kon me niet harder raken, niet harder bezeren

dacht je nu dat je me met deze laatste stunt

het finale lesje kon leren?

 

Je duwde me weg...

hoe gemeen was je zeg...

veel kan ik vergeven

maar dit ontnam me mijn leven

voor de zoveelste keer

het deed teveel zeer

je speelde een venijnig spel

en stuurde me hierdoor rechtstreeks naar de hel

jaren liet je me jouw zooi keren

en nu ik niet meer kon en explodeerde

zou je mij eens een dodelijk lesje leren?

 

Kind... ik zeg je vaarwel

leer je eigen verantwoordelijkheden te dragen

jouw nare gedrag

deed zoveel pijn

een kankergezwel

je eeuwig weeklagen

en zielig gedoe

de spelletjes die je met me speelde

ik werd het zo moe

en nu ben ik dood

en op...

en geef je mij de genadeslag

met je laffe en wrede 

gedrag.

 

©Myrthe 2014

De commentaren zijn gesloten.