14-11-14

dubbel

De ene moment voel ik me zo onverwacht

vrij en bevrijd.

Het veroorzaakt bijna een schok

want ik kende dat gevoel

al zo lang niet meer.

Verbaasd, verwonderd

iets dat me enorm raakt.

Alsof ik een juk om had...

en hoe ik ondanks dat juk

toch probeerde te bewegen

steeds bleef die onzichtbare ketting

me op die akelige plaats

hield me veel te lang

waar ik niet kon zijn

niet wou zijn

 

ook die ik was

verkruimelde

kromp

de ruimte werd steeds kleiner

benauwend

verstikkend

en 

uiteindelijk ook

verwoestend.

 

Grenzen zijn noodzakelijk

jazeker

de strijd echter om ze te doen gelden

om ervoor te zorgen dat ze

gerespecteerd werden

het werd steeds hachelijker

teveel addertjes onder het gras

dodelijk vermoeid

volledig op

 

geen opzet wellicht in het spel

leven met mekaar

ik weet heus hoe moeilijk het is

weet het wel

dingen gebeuren vaak onbewust

daar heb ik me misschien net iets te vaak

niet langer te tolereren gedrag

meet goedgepraat

en gesust

 

't vertrouwen gaat er na verloop van tijd volledig aan

en met geduld met en geloof in de ander is het door al die zaken

uiteindelijk helemaal gedaan

ik voelde mij en mijn grenzen volledig ontkend

heb ik dan toch die fout gemaakt

haar op bepaalde vlakken 

te erg verwend?

't geloof in ieders eigen kracht

en eerlijkheid

en niet in misbruik van vertrouwen

en macht

heeft me uiteindelijk de das omgedaan

iets is in me gebroken

als een lekgeslagen schip

vergaan

 

uiteindelijk is het gebeurd... dit wezen begeeft

door jarenlange onzichtbare terreur

niet werkelijk meer leeft

zo moe dat ze nog amper om haar leven geeft

 en toen klapte

de

bom

scheurend 

open

in 

mijn

gelaat

 

en kijk nu welke plaats ik kreeg

geplaatst op het schavot

als onmens

als monsters

wat een verraad

 

zo voelt het

zo voelt het

en dat doet pijn

het voelt als de zoveelste keer

bedrogen

bedot

en verraden 

te zijn.

 

Patronen die zich blijven herhalen

moeten dringend worden bekeken

ik moet ze vertalen

zodat het niet opnieuw gebeurd

dat mijn leven door anderen hun laksheid

en ontduiken van hun verantwoordelijkheid

niet meer wordt ontkleurd

op tijd moet ik voortaan de poorten sluiten

zodat er geen uitputting komt

waardoor ze vrij spel krijgen

om me steeds verder leeg te zuigen

en uit te buiten.

 

Natuurlijk doet dit alles me vreselijk veel pijn

afwisselend dat vrij voelen, bevrijd

en verdriet

maar de pijn mildert daardoor niet

 

opnieuw een afscheid dat zo anders had kunnen verlopen

om nu alweer als zondebok te worden vertoond

het opnieuw als de boosdoener moet bekopen

zo word je dan, hoe ironisch toch, voor je jarenlange

liefdevolle zorgen en vechten voor hun leven

beloond

je hoefde geen beloning

maar ook niet deze nare straf

zij zijn het koren

en jij het kaf?

 

©Myrthe 2014

 

10:31 Gepost door Myrthe in Moedeloos, sfeer, verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.