21-12-14

de hel is losgebarsten

een hel

dit

is

niet

anders te beschrijven

dan

een hel

 

dit leven is dood

en deze dood niet leefbaar

 

eenmaal is het genoeg

 geen deuren meer op kieren

 

bloedend 

verscheurd

stille en tegelijk oorverdovende

schreeuw

 

iets is voor altijd gebroken

het vertrouwen

 

Waarom maakte je gebruik van...

de ene zijn dood

is de andere zijn brood?

 

Opgevoerd als onmens

was dit dan geen projectie misschien? 

 

kan het alvast 'nog' niet vergeven

 

nare woorden

negaties

gesnauw

met jouw verantwoordelijkheden nam je het in jaren

niet meer nauw

 

wreedheid

leed

misschien wist je gewoon niet meer

wat

je deed

 

 kan je ooit nog leren

dat je niemand zo erg kan bezeren

zonder de gevolgen nu zelf te mogen dragen

zo oneindig veel van je verdragen

kan niet meer openstaan

voor jouw klagen

 

vaar jouw leven

maar zonder anderen van jouw onverantwoord gedrag,

laksheid en gemakzucht

de schuld te geven

 

nog vond ik in jouw kamer

tussen stof en zooi

een vies oud broodje met kaas (en andere onherkenbare substanties)

tussen een doos en een kast

dat herinnerde me alvast

aan die keer dat ik na eindeloos verzoeken

zelf schoon wilde maken

Hoe jouw giftige woorden en venijn

mij toen konden kraken...

 

zo dof

als het stof

werden mijn ogen

van verdriet en onmacht

verdwenen was mijn moed

en kracht

om te blijven vechten

voor die rechten

een verantwoord netjes gehouden kamer

ik waagde me er niet meer aan

of je sloeg me verrot 

met je emotionele hamer.

 

Neen... jou treft, zo lijkt het wel...

geen enkele schuld

de onschuld zelve

ondertussen jaren bezig

met mijn graf van moed te delven

en niet slechts met dat wat je mij verwijt

scherpe woorden

maar je negaties

en gesnauw

je nare, geringschattende blik

kon ernstig kraken, 

me tot in het diepste van mijn wezen

raken

 

je venijnige reacties en je geraas

en toch kreeg je het voor elkaar

wie maakte het wie onmogelijk te leven onder dit dak?

tirannie en terreur

werd steeds meer de teneur

jou vertrouwen blijven geven

blijven geloven

in anderen en hun leven

hebben me nogmaals een kopstoot gegeven

een klap op mijn hart

je schopte het verrot

en verklaarde me voor zot

een laatste laffe daad

maar dat je nu

voor je eigen daden instaat

 

die niet weten komen nu voor je op...

maar vroeg of laat zal je merken

dat je anderen niet kan blijven afblaffen

maar je zelf voor je daden en hun gevolgen

zal moeten werken

 

je spuugde op je broer voor wat hij deed

en jij dan? Wist je echt niet wat je aldoor deed?

 

Leer maar

hoe jou het leven werd gegeven

en waarom

en hopelijk ga je voortaan anders met mensen die om je geven

om.

 

 

©Myrthe 2014

 

 

De commentaren zijn gesloten.