22-01-15

om mezelf op te beuren

Ik moet iets schrijven om mezelf op te beuren... 

Ik sneed net in mijn vinger met een broodmes omdat ik een pakje koekjes niet open kreeg. Dat is tegenwoordig zo'n gedoe... een verpakking van om het even wat open te krijgen. Zelfs die van een simpele reep chocolade.

Voor alles heb je scherpe tuigen nodig... en als je je verward en down voelt... loopt het gegarandeerd mis... want ik ben op zulke momenten niet tot zorgvuldigheid in staat... ik wil alleen maar één ding... en dat is zo'n stomme verpakking kunnen openen. Waarom maakten ze zelfs van simpele verpakking een dwangbuis?

Goed... dit was absoluut niet iets wat me zal opbeuren. Maar wel het bezoek aan mijn psychiater vanavond. Ik heb non-stop anderhalf uur gerateld. Na maanden stilte, zo voelt het wel... liet ik alle woord-remmen los.

Ik schold als een ketter, gaf al die doorzichtige creaturen van de laatste dagen er van langs, liet mijn woede de vrije loop, mijn walging, mijn frustraties... Ik liet figuurlijk koppen rollen. Mijn begrip was op. Ik was en ben nog altijd zo moe... heel veel uren van de dag levensmoe.

Die tirade was mogelijk nodig. Beter alvast dan depressieve stilte... en dan bedoel ik niet dat ik niets zeg.... maar wat ik zeg in depressieve stiltes is erger dan stilte... het zijn woorden om te vluchten.

Ik moest iets doen om mezelf pogen te bevrijden uit de kooi van levende dode.

Zo vaak niet meer tot voelen in staat... dan alleen perioden van diepe innerlijke pijn die het dood-willen-gevoel oproept. 

Verder moet ik niet veel verklaren... want het verklaren werd een onmogelijke opdracht. De gedachten springen als bezetenen van hier naar daar... ik kan ze niet meer vangen en dus ook niet meer ordenen... voel me halverwege al uitgeput.

Vreselijke en absurde, akelige nachtmerries... geen touw aan vast te knopen... hevige angsten en net zulke intense perioden van apathie en lethargie... sterk aanvoelen van... verdriet... pijn van anderen om dan opnieuw te hervallen in het tegenovergestelde... zelfs de prik in mijn arm kan ik dan niet meer voelen.

Gewoon moe... op alle gebieden.

22:25 Gepost door Myrthe in vervreemd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.