18-04-15

zonder franjes

Dat gevoel dat je niet meer leeft en het ook niet erg meer vindt om je te laten leven. Alsof je meedraait... op die lopende band... en waar je ook uitkomt... het doet er allemaal niet meer toe. Ergens kwam een klik...   : 'Wat je ook doet of laat... het zal je niet helpen... je zal als je pech hebt niet als mens met een groot en kwetsbaar hart worden gezien en bejegend maar als schroot... dé vijand... een last... een middel om comfort te kunnen verkrijgen...  de boksbal, de spuugbak, afval.

Al die vijandigheid... ik trek het niet meer... je steeds maar moeten begeven tussen ontelbare schorpioenen, hyena's, bloedzuigers, teken, gieren...  op een dag gebeurt er iets... je ziet... alles anders... je ziet de onzin van wat om je heen gebeurt... . En het doet pijn... veel pijn.

Je zal jezelf niet langer inzetten om voor 'jezelf op te komen'. Het is simpelweg onzin en verloren energie... energie die afneemt.

Jezelf wordt bespuugd...

 

Je geeft het niet op... neen... je bent gewoon aan het eindpunt beland en ziet alsof je op palliatieve ligt alles haarscherp en zonder franjes... je vecht niet meer... komt niet langer op voor je rechten... tegen on-rede is geen kruid gewassen... je laat gebeuren... gelooft niet meer... in al waar je de helft van je leven in geloofde. De tweede helft... is er niets meer over van dat o zo grote vertrouwen, dat grote hart en dat oneindige geloof... in al die je lief zijn... en waren..

Schok na schok... 

je neemt waar

huilt in stilte 'het is niet waar'

 

Niets is er overgebleven

van dat wat je dacht... 'dit is het leven' ik heb zoveel lief in dit leven

heb mezelf... letterlijk leeggegeven.

En dan krijg je doodsteek... na doodsteek...

met lege ogen

kijk je het leven aan..

Het is over. Gedaan.

Verraden... gemanipuleerd

en net een keer teveel

zeer

je neemt waar

wat is het zwaar

 

de ondraaglijke complexiteit

van het bestaan

enig geloof

in goedheid

en nood aan vrede

van het gros van de mensheid

voorgoed gedaan

 

Het zit zelfs in de kleinste zaken

meer dan pijnlijk getroffen

slaag er niet meer in alles eruit braken

dat lieve geschenkje van de ene

werd plots opgeëist door de andere...

wat een schok

wat een wrok

die je lief zijn

waarom maken ze zoveel

herrie, zoveel kabaal

alles gaat stuk

ook het geluk

ze maken alles tot smurrie, kapot

wie, wie is er hier eigenlijk

zot.

 

Als ik kon huilen

ik zou willen verdrinken

in alle tranen

en hopen

dat ook zij niet

in 't leven met zijn afschuwelijke absurditeiten

zullen zinken.

Maar op tijd zullen begrijpen

dat hart niet vergeten

dat klopte

tot het uiteindelijk doodging

voor altijd stokte.

 

© Myrthe 2015

 

20:14 Gepost door Myrthe in pijn van binnen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.