16-05-15

besef

Gedachten malen door je hoofd. Was er maar een knopje om het op 'uit' te draaien. Afleiding zoeken, klusjes opknappen, rusten, naar buiten... . Het houdt niet op... gedachten zoeven als pijlen van her naar der. Af en toe ga je controleren of er toch geen berichtje aan je aandacht is ontsnapt. Tegen beter weten in... want eerder verwacht je wraak... afstraffing... . Ze zal je leren... ! Omdat je niet langer in staat was... om te dansen als een beer... Omdat je niet langer opgewassen was tegen de eindeloze lijst eisen en talloze addertjes onder het gras. Omdat je niet langer kon dragen hoe je telkenmale gegeseld werd met venijnige woorden, sneren, kilte en getier. Te moe om in die mate op te letten dat je niet op één van de verborgen mijnen trapt... duizelig, verward... van al die schoten die op je afgevuurd werden... . In alles voel je dat ze jou slechts ziet als een ding dat ten dienste moet staan voor haar. Jouw zielige hoop ten spijt... dat ze je toch een klein beetje mag, als mens ziet, als mam.

Woorden die ze ooit sprak spoken door je hoofd maar gaan niet voor jou op... daarvoor ben je te murw en weet je dat je sommige zaken niet zal kunnen vermijden. Zelfs niet als je héél erg oplet. De willekeur, en die kronkel die haar omgaan met anderen stuurt, de onredelijkheid... dwingen je zonder kans op verdediging naar de afgrond, naar de plank op het schip... . 

Die vreselijke woorden dat die anderen niet meer durven... omdat ze bang zijn hun kleinkinderen niet meer te zullen zien. Ik weet dat ze meent dat dit voor mij ook zo werkt... echter door eerdere ervaringen is mijn geloof zelfs in die je nauw aan het hart liggen in zeer ernstige mate aangetast. Ik weet met mijn hele wezen hoe je op het schavot belandt en zonder kans op verdediging wordt afgemaakt, geliquideerd, in de kerker gegooid, vogelvrij verklaard. 

Zovele keren dood. Het lijkt soms of ik telkens een deeltje leven niet meer opnieuw kan voelen. Steeds minder doet er toe... omdat je weet... met lege ogen zag... en ziet. 

 

Het lijkt erop... dat de geschiedenis zich nogmaals herhaalt.

 

11:41 Gepost door Myrthe in berusting, besef, verdriet | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.