06-09-15

Morgen

Morgen.

Morgen vat het normale ritme weer aan.

Hoop ik.

Wat een nachtmerrie.

Een ander soort dan die van de talloze vluchtelingen.

 

Vandaag kan ik niet anders dan me na al die jaren opnieuw de vraag stellen... waarom verdomme werd ik op de wereld gezet?

Al die me lief zijn schijnen zich van me afgekeerd te hebben.

 

Maar morgen... kan ik weer het vertrouwde ritme opnemen.

Maar ook daar... is zoveel voor me veranderd. Ook daar naartoe gaan werd een opgave.

Het is niet langer mijn levenselixir. Iets waar ik naar uit kan kijken.

Het is eerder een duw van mezelf door mezelf om er naartoe te gaan... om de dag de kans te geven minder hels te zijn.

Overal en altijd pijn.

Wat is er gebeurd met me? En wanneer is het voorbij? En hoe?

Maar morgen is er weer het vertrouwde ritme.

Maar is de persoon nog zo vertrouwd?

Waarom gedroeg hij zich die ene keer zo naar naar mij toe?

Alsof ik geen mens was maar een ding.

Werd hem dat geadviseerd?

Stomme mensen die niet beseffen dat ze  niet weten... al studeerden ze 'psychologie'...

die reikt verder dan hun beperkte verstand ooit kàn vatten.

 

Wat een stomme wereld... met de ondraaglijke lichtheid van het besef van over het paard getilde idioten die menen dat zij de wereld en de mensen die erop leven begrijpen.

Ondraaglijk is het vaak. Ondraaglijk.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.