18-10-15

Heb IK iedereen weggejaagd? Of heb ik nooit anders voor ze bestaan dan in de hoedanigheid van 'zorgster'?

Al die mensen... heb ik ze heus weggejaagd? Al die mensen die steeds mijn aandacht en zorg opeisten... ? En die kregen. Van harte.

Waardoor werd ik door ze van de aarde geduwd? Waarom? Ze zingen en roepen en komen op... voor mensen met depressies, psychische stoornissen... .

Waarom? 

Ik werd door ze doodgezwegen. Bestond niet tenzij ik ze ophemelde.

 

Binnen enkele dagen moet ik naar mijn huisarts. Ik bereid me er al op voor dat hij me gaat vragen hoe het met mijn kinderen gaat, degenen die me nog toelaten in hun leven dus. Hij vraagt me heus niet hoe het met 'mij' gaat. Dat vraagt geen mens meer buiten mijn psychiater.

Ook voor mijn huisarts besta ik niet meer.

En als ik die vraag moet beantwoorden hoe het met mijn kinderen gaat... mijn kinderen die me eveneens niet meer weten bestaan. Of grotendeels niet meer.

Het voelt alsof je als 'voorwerp' wordt gezien en net zo wordt opzij geschoven als je niet meer zo interessant bent voor hun comfort.

Wat doet het me pijn.

In mijn verhaal... onhoudbaar.

 

 

19:51 Gepost door Myrthe in Moedeloos, verdriet, vervreemd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.