10-05-16

onbestaand

Ik denk te veel, denk ik, denken zij, denkt hij.

Maar de verwarring... ik denk... dat ik wil begrijpen wat er gebeurt. 

De vervaging. Dat gevoel elke keer weer niet meer te voelen bestaan.

Het maakt dat ik me bang voel, angstig, onzeker.

Niet van feiten maar van het troebele, de sfeer, het ongrijpbare

nachtmerrieachtige voelbare. 

Wat ik wil voelen, voel ik nog amper... dat is mezelf, het leven, ...

het bekende, het bestaan.

Alsof ik in een film zit, van dat soort dat ik absoluut niet wil zien.

Science fiction. 

 

Ik wil begrijpen wat er gebeurt.

En ik wil me vooral terug 'normaal' voelen, waaronder ik versta

'mezelf'... .

Niet die geest, niet die onwerkelijke massa, die troebele substantie.

 

Nu voel ik verdriet, 't gevoel te willen huilen...

omdat ik er min of meer in geslaagd ben onder woorden te brengen hoe het is, hoe ik me voel.

Want nog meer angst voelde ik... gisteren om te horen zeggen en later ook te lezen

hoe goed al dat nieuws toch was

en dat het toch heel fijn nieuws was...

en 's avonds las ik van een ander hoe blij die was voor mij

 met al dat geluk...

dat ik dat eigenste moment wel gevoeld heb

maar wat erna leek opgezwolgen door een immens monster van onwerkelijkheid.

Ik was er minder dan ooit.

En ik voelde me vreselijk... omdat ik niet eens van ver kon voelen

wat anderen me toestaken...

welk goed nieuws dat toch was

en hoe blij de ander was dat ik me weer gelukkig voelde.

 

Ik voelde geen goed nieuws en nog minder ook maar een fractie van een geluksgevoel.

En daardoor radeloosheid in me... pure radeloosheid. 

 

Het enige wat ik wist... is dat de dingen gebeurd waren en dat ik op dat moment blij voelde, overgelukkig... en erna ik uit elkaar viel, wegstroomde als vies water in een rioolput.

 

Nu zou ik willen gillen, schreeuwen om wat ik voel... dat ik wat graag wil beamen wat ze me toestaken (want zo voelt het)... ik kon er met de beste wil van de wereld niet meer inkomen, bijkomen, niet eens meer beseffen dat het werkelijk gebeurd was.

Alsof het nooit heeft plaatsgevonden... iets wat heuglijk nieuws was... 

iets wat we dat moment enorm blij had gemaakt.... 

 

Ik kon er niet meer bij.

En voelde me slecht... omdat ik het niet meer kon voelen

en dan was er ook angst, en misschien ook een gevoel van bedreiging

alsof ze me zeiden 'zo moet je het nu toch voelen'.

 

 

En omdat ik het niet kon, omdat wat was volkomen vervlogen was,

kwam er een soort druk, een 'terechtwijzing' die wellicht uit mezelf komt... alleen uit mezelf.

En angst.

 

Het lijkt zo sterk op destijds... die vrouw die me zei tijdens een andere depressie 'maar kijk nou eens naar jouw lieve kleintje, daar kan je toch niet anders dan gelukkig mee voelen'.

Vreselijk vond ik die uitspraak maar meer nog hoe ik dat zelf wist, want ik had het gevoeld... voor die depressie begon... ik had het intense geluk gevoeld... en nu kon ik er niet meer bij... hoe ik ook wou... weggedreven... vervaagd... ikzelf, het leven, het voelen... het werkelijke, bestaande.

Zelfs als ik mijn kleine kindje toen vastnam voelde ik haar niet.

 

Dit wat gisteren gezegd en later geschreven werd naar mij toe... voelt net zo... weten wat ik voelde, weten dàt ik kon voelen... en daarna in iets gevangen zitten, diffuus geworden, geen mens meer maar iets vervlogen, iets dat slechts bestaat uit mist, druppeltjes water, je kan er zo met je hand doorheen.

Ik zou willen schreeuwen... eruit willen... of gehoord worden... gezien... en niet net als toen in die film... de vrouw die achterna gezeten werd door een verkrachter en achter dikke glazen wanden mensen die een eind van haar verwijderd waren om hulp schreeuwde, gebaarde... maar die mensen meenden dat ze wuifde en ze wuifden haar lachend toe.

 

Zo voelt het. Zo voelde het gisteren.

Ik wil zo vaak vragen 'wat moet ik doen, zeg me wat ik moet doen om dit te laten ophouden'

maar bij tijden ben ik bang... dat ik dan... opnieuw word 'verwijderd'.

 

En toch ga ik het vragen. 'Wat moet ik doen'.

Iets tastbaar. Iets wat ik kan opschrijven.

Iets echt. Tips.

Raad.

Zodat de uit elkaar gevallen substantie, de weggevloeide mens

weer aan elkaar komt, bestaat. 

 

En om hier zeker geen misverstand te creëren, ik bedoel absoluut niet dat ik 

gelukkig moest blijven voelen... want zoiets kan niet... zou op de duur onhoudbaar zijn...

maar dit ook... . Het is noch gelukkig voelen, noch ongelukkig voelen, het is in feite niet eens 'niet voelen' maar vervlogen, verdwaasd, vervreemd, onwezenlijk, irreëel voelen.

 

Alsof ik bezig ben gek te worden.

En misschien is dat ook zo.

 

 

©Myrthe 2016

 

 

09:52 Gepost door Myrthe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.