08-08-16

Ik klopte aan....

Ik klopte ....

voorzichtig

aan haar deurtje...

 

die eerste keer

voelde ik ...

 

De koude bries

in mijn gelaat

maar wees het toe

aan mijn gevoeligheid.

 

De oude angst,

en op mijn hoede...

 

Maar 'k hoorde haar woorden

en nam ze ernstig...

 

'k hield me eraan.

 

Maar de taal al is ze dezelfde

bleek niet dezelfde...

 

'k voelde het...

opnieuw...

na al die tijd...

mijn bestaan vloeide weg...

'k werd opnieuw een waardeloos subject

waarom bleef ik niet in mijn kracht 

én liet ik me mijn waarde als menselijk wezen

ontnemen?

 

Opnieuw knalde het deurtje vol in mijn 

gelaat,

de deurklink 

boorde zich

bijzonder pijnlijk

diep in mijn hart.

 

Toen sloot ik stilletjes

al mijn deuren.

 

en tranen vloeiden

net zo stil

 

het verlies nog schrijnender.

 

 

 

©Myrthe 2016

 

 

De commentaren zijn gesloten.